Wymyśliłem sobie, że z przedstawieniem swoich typów na tegoroczny sezon ekstraligowy (każdy szanujący się felietonista musi to zrobić, aby później obnosić się ze swoją fachowością lub piać z zachwytu nad nieprzewidywalnością rozgrywek) poczekam do ostatniej chwili.Że będę mądrzejszy o wyniki sparingów i wtedy nie ma bata – na pewno ułożę sobie wizję końcowej tabeli, która zgodzi się z faktyczną posezonową klasyfikacją w dziewięćdziesięciu kilku procentach. A figa! Na 2 dni z kilkunastogodzinnym okładem przed pierwszy meczem nie wiadomo nawet ile zespołów jest wystarczająco profesjonalnych, aby startować w Ekstralidze i czy będzie można to zobaczyć w jakiejkolwiek telewizji! Skoro wszystko stoi na głowie – moje typowanie też.

Odwróć tabelę, Rzeszów na czele

Zdecydowanym faworytem w gonitwie po ostatnie miejsce w tabeli jest dla mnie Rzeszów. Głównie za sprawą przedziwnej polityki kadrowej i organizacyjnej szefowej drużyny znad samego Wisłoka. W składzie aż jeden zawodnik, który może poważnie bruździć – Nicki Pedersen. Cała reszta powinna konsekwentnie realizować plan wywalczenia 8. miejsca w lidze. I nie podniecałbym się zanadto 8 pkt. Dobruckiego od wielkiego dzwonu czy NCD Kuciapy w meczu w Rzeszowie. Jako liderzy się nie sprawdzą. Oczywiście na miejscu rzeszowian i kibiców Marmy Polskie Folie nie frapowałbym się tym zanadto. Równie dobrze za rok o tej samej porze może się okazać, że powiększamy ligę do 10, 11 czy 15 zespołów i znów będą mogli kibicować swojej ulubionej drużynie w rywalizacji o ostatnie miejsce.

Przenajświętszy siłą rażenia nie grzeszy

Ponieważ Rzeszów dokonał poważnego samookaleczenia jeszcze w trakcie zeszłego sezonu i na rany przyłożył zbyt małe opatrunki, chyba nawet „przenajświętszy” z Zielonej Góry nie ubiegnie odległego geograficznie rywala w wyścigu po dno. Chociaż, chociaż… Skład niczego sobie, wszyscy powinni solidarnie budować wynik dający miejsce na tyłach. Nawet „Pepeta” jak się przyłoży, to spokojnie zawali ostatni wyścig dając rywalom podwójną wygraną i w konsekwencji 2 pkt. meczowe.

Z dużej chmury mały deszcz

Wydawało się, że menedżerstwo Polonii Bydgoszcz wie co robi zbierając kontraktowe okruchy spod transferowego stołu. Wielu wydawało się, że nie ma siły, która mogłaby przeszkodzić realizacji „master planu”, czyli bezapelacyjnej porażki i zajęciu ostatniego miejsca w lidze. A tu zonk! Chłopaki zacisnęły poślady i po sparingach przed kibicami oraz działaczami Polonii zarysował się obraz oddalający marzenia o degradacji. W składzie trochę młodzików co to kalkulacji nie kumają i głównie przez nich wszystko bierze w łeb.

Przez drzwi go wyrzucą, to oknem wlezie

Pozostałe drużyny wydają się tracić zbyt wiele do tych składów aby zagrozić im w rywalizacji o trzy ostatnie miejsca w tabeli. Ale kto powiedział, że aby konkurować o miejsce outsidera trzeba startować w lidze? Wrocław dostrzegł to pierwszy (już tak się przyjęło, że zawsze był pierwszy do pionierskich rozwiązań) i rzucił na szalę całe swoje moce. Pozbył się lidera, przemieszał w składzie zawodników kilku narodowości aby nie mogli się dogadać a na koniec – nie spełnił podstawowego wymogu dla startów w ekstralidze – nie zgłosił do rozgrywek sportowej spółki akcyjnej. Czy to wszystko starczy, aby zapewnić sobie 8. miejsce jeszcze przed rozgrywkami? Przekonamy się niebawem. Jeżeli to się nie uda, to już nic wrocławianom nie pomoże. ¦rodek tabeli to maks możliwości.

Zmieniają się cele gdy kasa się nie leje

Do najwyższego celu, jakim jest spadek, tarnowianom daleko, ale kto powiedział, że nie powalczą? Są co prawda przesłanki nakazujące widzieć Jaskółki w górze tabeli – Gollob stroszy piórka, Kołodziej ciągle głodny sukcesów, a Holta miał finansowo kiepski rok u biednego sąsiada tarnowian. Ale jest też kilku rajderów, którzy mogą skutecznie obniżać średnią ilość punktów zdobywaną przez statystycznego zawodnika Unii i suma sumarum do najgorszych wcale wiele brakować nie musi. Oczywiście w razie potrzeby można liczyć na operatywnych sponsorów, którzy w razie czego przykręcą kurki z kasą, co powinno wywindować Unię na końcowe miejsca.

Tradycja zobowiązuje

Leszno też znowu aż tak bardzo dystansu do najlepszych w pogoni za końcem tabeli tracić nie musi. Co prawda kilka razy w ostatnich czasach zapowiadali, że odcinają się od pędu za mizerią, ale i tak wszyscy wiemy jak to się z reguły kończyło. To dlaczego tym razem miałoby być inaczej? Co prawda dokoptowali do składu Hampela, który z Adamsem i Kasprzakiem do spółki będą usiłowali odciągać kolegów od nadrzędnych celów, ale siła przyzwyczajenia i ciągoty ku dołowi tabeli mogą wziąć górę. Jak któryś się wyrwie przed szereg i natłucze punktów, to dwóch kolejnych cofnie się o krok i Unia w wewnętrznym rozdarciu utknie gdzieś w połowie tabeli.

Lepsze wrogiem dobrego

Wydaje się, że największym wrogiem dobrego (miejsca w klasyfikacji na najgorszą drużynę w lidze) jest lepsze (zaplecze finansowe). Dlatego przyjdzie tylko pomarzyć kibicom z Torunia o końcu tabeli. Nie będzie nawet blisko. Kasiurka możnego sponsora dokona zniszczenia i zawodnicy zapomną co ważne i co się w życiu liczy. Odpuszczą sobie najgorętszą rywalizację i przyglądając się z boku jak inni wykańczają się by zająć ostatnie miejsca ulokują się na drugim końcu tabeli.

Ostatni będą pierwszymi

Niewielu widać w Czewie zawodników, którzy mieliby siłę i ochotę pociągnąć drużynę ku spadkowi. Tzn. jacyś na pewno się znajdą, ale zostaną zapewne zmarginalizowani przez zaciąg zagraniczniaków, który ani myśli podejmować tak ambitny cel jakim niewątpliwie jest zdobycie 8. miejsca. Tabelowa pozycja będzie na pewno odległa, choćby dlatego, że pod Włókniarza podpiął się łańcuszek sponsorów, którzy zapewne nie zadowolą się rywalizacją o spadek.

Żadnych innych parametrów nie podejmuję się przewidywać, bo prorokowanie w polskiej lidze czegokolwiek na dystansie kilku miesięcy to zajęcie tyleż karkołomne co pozbawione sensu. A i tak póki co wszyscy głowią się: „Wystartuje mistrz kraju w rozgrywkach, czy nie wystartuje?”