Zanim zostaje się profejsonalnym żużlowcem, trzeba poświęcić mnóstwo godzin, by opanować jazdę na żużlowym motocyklu. Kiedy już się nim zostaje, trzeba włożyć maksimum wysiłku, by osiągać coraz to lepsze rezultaty. Rybnicka szkółka żużlowa działa prężnie. Kto wie, może za jakiś czas doczekamy się gwiazd pochodzących właśnie z Rybnika?

Mieszkając w Rybniku, nietrudno nie interesować się żużlem. Z tego, co wiem, kibicem "rekinów" byłeś od dawna. Skąd jednak pomysł, by zostać żużlowcem?
Rybnik to od zawsze miasto żużlowe, mówi się, że „Rybnik w żużlu brzmi dumnie" i to prawda. Ten klub ma już na swoim koncie 12 złotych krążków DMP - z tego co wiem, to druga liczba w kraju, lepsi od rybniczan są chyba tylko leszczynianie. „Rybnickim Rekinom" kibicuję od dziecka. Kiedyś jak przychodziłem na mecze żużlowe w Rybniku, bardziej fascynowały mnie traktory „ścigające się" na torze w przerwach meczu. Zafascynowanie motorami pojawiło się później. Pomysł bycia żużlowcem pojawił się jakiś czas, po zainteresowaniu się sprzętem żużlowym. Sam chciałem poczuć te emocje związane z jazdą, tą adrenalinę, tą chęć walki ... tak narodził się pomysł, aby spróbować swoich sił w tym sporcie.

Mogę sie domyslić, że przeżyłeś spory szok. Zapewne okazało się, że to nie taki łatwy kawałek chleba, jakby wygladało z pozycji trybun.
Tak jak mówisz, z trybun wydaje się to banalnie łatwe. Jednakże gdy wsiada się na motocykl, zmienia się tok myślenia. Pojawiają się wątpliwości, czy nie popełni się jakiegoś błędu, czy nie opuści się toru w karetce. W tym sporcie trzeba być 100% pewnym tego co się robi, jeden błąd może przekreślić wszystko, tak jak w przypadku Darcego Warda. Wracając do tematu, jednak z początku myślałem, że będzie to łatwe, tak się jednak nie okazało, lecz pokochałem to i nie zamierzam z tego rezygnować tylko dlatego, że jest to trudniejsze niż się wydaje.

Co sprawia ci największą trudność? Wielu znakomitych dziś żużlowców twierdzi, że jazda ślizgiem kontrolowanym jest banalnie prosta. Ponoć najtrudniejszą rzeczą jest nauczyć się dobrze startować.
Będąc na razie adeptem szkółki, starty nie są dla mnie tak ważne i jak na razie startuję tak jak potrafię. Dodam też, że nie należę do najgorszych startowców. Jak dla mnie, najtrudniejsze są wejścia w łuki, na klasycznych owalnych torach jest to zapewne o wiele łatwiejsze niż na naszym „prostokątnym" rybnickim torze. Tu trzeba w jednym momencie przejść z prostego motocykla w super wyłamany, inaczej leży się w bandzie.

Rybnicki tor nie należy do najłatwiejszych. Wiem, że miałeś okazję trenować już w Opolu. Jaka, w twojej ocenie, jest różnica pomiędzy tymi torami?
Tor w Rybniku faktycznie nie należy do najłatwiejszych. Tor ten jest bardziej kanciasty niż owalny, ale lubię go. W Opolu byłem raz i wcale nie jeździło mi się tam za dobrze. Na pierwszym wyjeździe zaliczyłem nawet upadek. Po zakończeniu tamtejszego treningu, stwierdziłem - ku zdumieniu trenera i niektórych kolegów, że na tym torze jeździ się okropnie i zdecydowanie bardziej wolę nasz Rybnicki. Opolski tor jest jak dla mnie za krótki, jeszcze dobrze nie wyjdzie się z jednego łuku, a już trzeba się składać w następny.

Treningi, praca przy sprzęcie oraz ćwiczenia ogólnorozwojowe to wszystko pochłania mnóstwo czasu. W jaki sposób godzisz to ze szkołą? Tym bardziej, że Jan Grabowski do frekwencji i wyników w szkole przywiązuje dużą wagę.
Tak dokładnie, to wszystko to ogromny „odkurzacz czasu". Jest mi trudno, dlatego teraz w okresie gdy nie ma już treningów na torze i nie ma jeszcze treningów ogólnorozwojowych, staram skupić się wyłącznie na nauce, bo w czasie trwania sezonu jest to okropnie trudne. Wakacji też praktycznie nie mamy.

Jan Grabowski i Sebastian Ułamek prowadzą zajęcia szkółki żużlowej w Rybniku. Czy mógłbyś w kilku zdaniach scharakteryzować obu szkoleniowców.
Pan Sebastian rzadko kiedy ma z nami treningi. Pan Jan natomiast trzyma dyscyplinę. U niego nie ma pobłażania, albo robi się to co On powie, albo się rozstajemy. Da się z Nim czasem pożartować, ale bardzo rzadko, najczęściej jest bardzo poważny. Od nowego sezonu będziemy mieli nowego trenera, lecz nie wiemy jeszcze kto nim zostanie. Pan Jan odchodzi na emeryturę.

Każdy zawodnik, na początku swojej przygody ze speedwayem, ma swojego idola. Kto dla Ciebie jest w tej chwili numerem jeden i dlaczego?
Ogółem mówiąc mam czterech idoli. Są nimi: Tai Woffinden, Antonio Lindbaeck, Nicki Pedersen, oraz Emil Sajfutdinov. Tai jest moim idolem, ponieważ jest dobrym przykładem, że można wybić się w ciągu jednego sezonu i stać się gwiazdą światowego speedway ‘a. Antonio ma zarówno w jeździe jak i na co dzień ten zupełny luz. On jeździ bawiąc się speedway ‘em. Nickiego podziwiam za to, że może być „cały połamany" i mimo to dalej pojedzie, musiałby zaliczyć nie lada upadek aby odpuścić. Emil zaś jest moim idolem dlatego, iż potrafi zupełnie oddzielić swoje zachowanie na torze, od zachowania poza nim. Na torze jest waleczny i zadziorny, natomiast na co dzień troskliwy i czuły dla rodziny i nie tylko.

Jak wygląda twoja sytuacja sprzętowa? Czy posiadasz własny sprzęt, czy korzystasz z klubowego zaplecza?
Jako adept szkółki korzystam z klubowego zaplecza. Kask, gogle, kevlar, buty ... to wszystko mam z klubu, swoje mam jedynie ochraniacze, rękawiczki oraz łyżwę. Jeśli zdam licencję to jako pełnoprawny zawodnik, też pewnie z początku będę korzystał z klubowego sprzętu.

Jesteś jednym z zawodników, którzy nie jeździli w mini speedwayu. Opinie na ten temat są rzecz jasna podzielone. Jedni uważają, że to dobra podstawa do dorosłego żużla.Inni uważają wprost przeciwnie. Jaka zatem jest twoja opinia na ten temat?
Ja nie zaczynałem na mini speedway ‘u, dlatego trudno jest mi powiedzieć czy to dobra podstawa do dorosłego żużla, czy też nie. Nasz trener uważa, że mini żużel i dorosły, klasyczny żużel to dwie różne rzeczy. Tam są inne prędkości, krótsze tory .. - powtarzał nam trener. Nie jeździłem na mini żużlu i dlatego nie mogę się jakoś konkretnie wypowiedzieć na ten temat.

Pomimo tego, że do licencji masz jeszcze trochę czasu, nie od dziś wiadomo, że żużel jest drogim sportem. Mając w planach starty, już teraz trzeba rozglądać się za sponsorami. Czy myślisz już o takim sposobie podejścia do twojej kariery?
Nie znam jeszcze terminu, w którym ma się odbyć licencja, do której miałbym podejść, dlatego nie mam jeszcze podstaw by rozglądać się za sponsorami. Myślę, że gdy poznam dokładny termin licencji, lub dopiero po podejściu do niej, zacznę dopiero rozglądać się za ewentualnymi sponsorami.

Rybnicki klub otrzymał zaproszenie do PGE ekstraligi. To spore wyzwanie dla działaczy. Co sądzisz o tym pomyśle? Czy czułbyś się lepiej, będąc adeptem szkółki żużlowej klubu ekstraligowego?
Jasne, że byłoby mi lepiej być adeptem klubu ekstraligowego, lecz wszystko zależy od zarządu klubu, czy uda im się zbudować odpowiedni budżet. Według mnie, dobrze byłoby zapytać też kibiców o zdanie, czy chcieliby aby ich klub tak po prostu znalazł się w ekstralidze, czy woleliby, żeby drużyna wywalczyła awans na torze. Moje zdanie jest takie, że jeśli uda się zbudować odpowiedni budżet i skompletować odpowiedni skład, zdołający powalczyć o chociażby utrzymanie w Ekstralidze, to można spróbować.

Dzięki Miłosz za miłą rozmowę.
Ja również.