Kiedy jesienią wprowadzono przepis limitujący zatrudnienie w ekstralidze zawodników startujących w Grand Prix, prezesi cieszyli się, że uda im się zaoszczędzić około 1, miliona złotych. Szybko okazało się, że to były jedynie pobożne życzenia.

- Trochę udało się zaoszczędzić, ale to są niewielkie pieniądze. Na pewno nie miliony – mówi Władysław Komarnicki, prezes Stali Gorzów. – Nie możemy się jednak zrażać – dodaje Marta Półtorak, prezes PGE Marmy Rzeszów. – Jeśli będziemy cierpliwi i przez kilka lat pozostaniemy przy zapisie o jednym uczestniku Grand Prix w meczowym składzie, to efekty na pewno przyjdą.

W Enea Ekstralidze występuje 10 klubów, a uczestników rywalizacji o mistrzostwo świata jest 15. Prezesi sądzili, że zmniejszając liczbę miejsc pracy, ograniczą żądania zawodników. Wydawało im się, że żużlowcy będą zdeterminowani, by jeździć w Polsce nawet za mniejsze pieniądze. Ostatecznie po kieszeni dostał jedynie Kenneth Bjerre. Duńczyk ostro licytował z Betardem Spartą Wrocław, żądając 800 tysięcy złotych za sam podpis.

Klub zrezygnował więc z dotychczasowego lidera i zatrudnił tańszego Fredrika Lindgrena. Bjerre też ostatecznie wylądował we wrocławskim zespole, ale nie ma gwarancji startowych, a umowa zapewnia mu jedynie wypłaty za punkty zdobyte na torze. Jednak Kenneth to odosobniony przypadek.

Pozostali liderzy w najbliższym sezonie mogą zarobić więcej niż w poprzednim. Ale nie tylko dlatego wydatki klubów utrzymały się na wysokim poziomie. Otóż pieniądze, których nie wydano na zawodników z Grand Prix, poszły na ligowych średniaków. Przykłady: Stal Gorzów odpuściła Nickiego Pedersena (2,1 mln zł), ale w tym roku zapłaci 1,7 mln zł Krzysztofowi Kasprzakowi.

W PGE Marmie nie ma już Chrisa Harrisa (1 mln zł), ale jest za to kasujący 1,7 mln zł Grzegorz Walasek. Generalnie zarobki wszystkich żużlowców poszły ostro w górę. Już nawet junior gwarantujący średnio 5 punktów na spotkanie dostaje 250 tysięcy złotych za podpis.

Ranking Przeglądu Sportowego