Tegoroczne wakacje spędzam (podobnie zresztą jak większość moich rówieśników) w Anglii. Niestety, z tego powodu nie dane jest mi śledzić na żywo rozgrywek ekstraligowych. Tak się jednak szczęśliwie złożyło, że los rzucił mnie do miasta, w którym na dźwięk słowa speedway nikt nie robi miny zdającej się mówić „cóż to jest?” Reading, bo o nim mowa, to niewielkie miasto na południu Anglii.Speedway narodził się tam 17 czerwca 1968. To właśnie wtedy powstała drużyna – Reading Racers. W ciągu 40 lat istnienia tego zespołu przewinęło się przez ten klub wiele znakomitych nazwisk, wystarczy, chociaż wspomnieć takie osobistości jak: Anders Michanek, czy Per Jonsson, którzy broniąc barw Racers zdobyli swoje tytuły mistrzowskie odpowiednio w 1974 i 1990. W drużynie „Jeźdźców” występowali również Polacy: Bolesław Proch i Eugeniusz Błaszak, szczególnie ten pierwszy zapisał się w pamięci miejscowych kibiców. Obecnie w drużynie Reading Racers występuje zawodnik eSpeedway Team – Janusz Kołodziej. Przez cały okres istnienia drużyna Racers przeżywała różne wzloty i upadki. Szczególnie udany dla drużyny był okres początku lat 90-tych, kiedy Racers prowadzeni przez Pera Jonssona zwyciężali w najwyższej klasie rozgrywkowej oraz zdobywali puchar Anglii. Niestety po tym wspaniałym okresie nastał czas „posuchy”. Sezon 1996 okazał się być najgorszym w całej historii klubu z Reading. W roku następnym „Racers” przenieśli się do nowo powstałej „niższej” ligi żużlowej – Premier League. Występowali tam aż do roku 2006. Najnowsza historia zespołu Reading to vice-mistrzostwo w swym debiutanckim sezonie 2006, a także niezbyt chyba trafiona zmiana nazwy z „Racers” na „Bulldogs”. Jak łatwo było przypuszczać, nowa nazwa nie przyjęła się wśród miejscowych sympatyków speedwaya i już w kolejnym sezonie wraz ze zmianą promotora powróciła oryginalna nazwa. Tak w wielkim skrócie przedstawia się historia tego zasłużonego klubu.



Jak już na początku wspomniałem, szczęśliwie wylądowałem w Reading, tak, więc od pierwszego dnia czekałem z utęsknieniem na jakiekolwiek żużlowe zawody. Niestety, ciągle dawały znać o sobie „uroki” bryrtyskiej pogody. I tak odwołano kolejno CZTERY imprezy. Motocykle żużlowe zamilkły na okres dwóch miesięcy. W końcu 9 lipca udało się rozegrać pojedynek ligowy z Eastbourne Eagels zakończony zwycięstwem miejscowych 46:44. Z przyczyn obiektywnych nie dane było mi obejrzeć tego widowiska. Cierpliwość moja została nagrodzona jednak już cztery dni później. „Racers” rozgrywali pojedynek z Ipswich Witches w ramach turnieju Knockout Cup. Od początku dnia żyłem już tylko jednym - wieczornym spotkaniem tych obu drużyn. Mieszkańcy Reading nie podzielali chyba mojego entuzjazmu, co do tego wydarzenia. W centrum miasta próżno było szukać jakiegokolwiek afiszu informującego o wieczornym spotkaniu. Jedynie lokalna gazeta zamieściła niewielką reklamę wieczornego pojedynku „Racers” z „Witches”. Na stadionie zjawiam się chyba już z przyzwyczajenia na dwie godziny przed meczem. Bilety nie są tanie. Za wejściówkę dla dorosłej osoby trzeba zapłacić £15, czyli około 85 pln! Na stadionie pusto, jedynie kilka osób rozkładających swoje stanowiska z pamiątkami. Obiekt Racers, delikatnie mówiąc, „nie powala na kolana”, żywo przypominając stadion w Miszkolcu, nawet nawierzchnia jest o podobnej barwie z tym, że, tutaj jest dużo bardziej przyczepna. Oświetlenie toru to jedyna część stadionu, która jest nowoczesna, reszta infrastruktury bardzo dobrze pamięta czasy Andersa Michanka. Krzesełka znajdują się jedynie na trybunie głównej łuki pokryte są zieloną trawą, natomiast przeciwległa prosta to... parking dla ciągników. Co ciekawe, na trybunie głównej znajduje się przeszklona restauracja oraz bar skąd można bez żadnych problemów śledzić zmagania na torze popijając przy tym złocisty napój lub coś nieco bardziej mocniejszego.



Bez większych problemów dostajemy się do parkingu, gdzie udaje nam się zamienić kilka słów z Januszem Kołodziejem. Miejscowi kibice bardzo się ucieszyli z powrotu Tarnowianina do składu Racers, gdyż w ostatnim czasie drużyna zmagała się z olbrzymimi problemami kadrowymi. Tuż przed rozpoczęciem meczu trybuna się powoli zapełnia. I tu kolejna niespodzianka! Około 75% kibiców, to osoby w podeszłym już wieku! Pozostała część to głównie dzieci, które wstęp na zawody mają za symboliczną opłatą. Wybija godzina zero. Najpierw wychodzą mechanicy prowadząc motocykle poszczególnych zawodników. Tuż po chwili, na specjalnie przygotowanym do tego samochodzie, wyjeżdżają główni aktorzy spotkania. Po prezentacji zawodnicy wsiadają na motocykle i obydwie drużyny w tym samym czasie odbywają krótką „próbę toru”.



W końcu następuje długo wyczekiwany moment - zawodnicy wyjeżdżają do pierwszego wyścigu. Reading Racers reprezentują Kołodziej i Richardsson, a gości z Ipswich Kim Jansson i Adam Shields.Po walce na pierwszym wirażu na czoło stawki wysuwa się Kołodziej. Niestety, już na drugim łuku dochodzi do groźnego upadku Shieldsa. Zawodnik Ipswich wpadł w koleinę i przelatując przez kierownicę „poleciał” wprost w bandę. Na szczęście, jak się później okazało, poza ogólnymi potłuczeniami nic poważnego mu się nie stało, jednak więcej tego wieczoru nie pokazał się już na torze. Brak Shieldsa wyraźnie podciął skrzydła gościom, którzy po serii trzech podwójnych przegranych w biegach IV-VI przegrywali już 23:13. Sygnał do odrabiania strat dał drużynie nie kto inny jak kapitan zespołu, legenda klubu z Ipswich – Chris Louis. Startując z pozycji jokera zwycięża zdobywając dla swojego zespołu sześć oczek. Dobra jazda Janssona i Rempały sprawia, że Ipswich po XI biegu traci juz tylko cztery oczka. W końcówce gospodarzom udaje się jednak odskoczyć na kilka punktów dzięki znakomitej jeździe Richardssona, który znakomicie wypełnił lukę po Hancocku. Ostatni wyścig, to godne uwięczenie całego spotkania! Fantastyczna walka na całej długości i szerokości toru pomiędzy Loiusem, Zagarem i wspomnianym wcześniej Richardssonem. Gospodarzom udaje się znaleźć w końcu sposób na pokonanie niezwykle szybkiego Louisa i całe spotkanie kończy się wygraną. Po ukończeniu zawodów w blasku sztucznych ogni wszyscy zawodnicy Reading zasiadając na lawecie raz jeszcze wyjeżdżają, by podziękować kibicom za wsparcie i doping.

Speedway brytyjski z pewnością różni się od tego, jaki oglądamy na co dzień na polskich stadionach. Na pewno ładunek emocjonalny jest inny, mniejszy. To wszystko ma swój niepowtarzalny urok, dlatego polecam wszystkim fanom żużla, jeżeli tylko mają możliwość, aby sami się przekonali, jak wygląda speedway w Anglii. Dlatego, już z utęsknieniem oczekuję na kolejne zawody na Reading Stadium.