Per Jonsson to prawdziwa legenda speedway'a. Szwedzowi było dane startować w polskiej lidze w latach 1991-1994 w barwach Apatora Toruń. Niestety, 26 czerwca 1994 roku podczas ligowych Derbów Pomorza i Kujaw na torze w Bydgoszczy, w dwunastym biegu żużlowiec upadł na pierwszym łuku, uderzył w bandę i jak się okazało, doznał urazu kręgosłupa. Mimo to, nadal aktywnie działa w sporcie żużlowym.

Uraz kręgosłupa był tak poważny, że 28-letni wówczas zawodnik musiał natychmiast zakończyć karierę i został przykuty do wózka inwalidzkiego, na którym porusza się do dziś. Mimo to nie rozstał się ze sportem żużlowym, pomaga młodym adeptom poznać tajniki żużla, niegdyś pracował także jako trener Hammarby Sztokholm.

- Z tego meczu pamiętam jedynie, że przed wypadkiem miałem kilka bardzo dobrych wyścigów. Dwa razy na dystansie pokonałem Tomasza Golloba, co nigdy nie było łatwe w Bydgoszczy. Było wtedy bardzo gorąco, tor był niesamowicie twardy. Samego wypadku zbyt wiele mi w głowie nie zostało. Pamiętam jedynie start, wydarzenia z pierwszego łuku kompletnie wymazałem z pamięci - przyznaje Per Jonsson na łamach portalu pomorska.pl.

Hans Nielsen był jednym z pierwszych obcokrajowców, który podpisał kontrakt na starty w polskiej lidze. W latach 90 zdaniem Jonssona, wielu zawodników nieufnie podchodziło do jazdy w naszym kraju. Z biegiem lat, obcokrajowców w naszej lidze przybyło, niektórzy nawet sami zgłaszają swoją chęć startów - Na początku lat 90 wielu zawodników światowej czołówki nieufnie podchodziło do startów w Polsce, ale lody przełamał Hans Nielsen, startując w Lublinie. Gdy przed sezonem 1991 zgłosili się do mnie działacze Apatora szybko doszliśmy do porozumienia. Nie bez wpływu na moją decyzję pozostawał również fakt, ze startowałem wcześniej w Toruniu, znałem ten stadion i tor.

Od feralnego wypadku Jonssona minęło już prawie 20 lat. W Toruniu jednak pamięć o tym żużlowcu nigdy nie zginie. W 2010 roku Rada Miasta Torunia podjęła uchwałę o nazwaniu jednej z ulic imieniem Szweda, która znajduje się tuż przy MotoArenie - Często zdarza się w życiu, że masz wielu przyjaciół, gdy jesteś na topie. Właśnie w moich najtrudniejszych chwilach sympatię i miłość fanów odczułem najmocniej. Pierwsze zaproszenie do wizyty w Polsce było dla mnie największą niespodzianką. Pomyślałem: ok, pojadę, spotkam się z kilkoma najbliższymi przyjaciółmi, może także z zawodnikami. A tu nagle okazało się, że jedziemy na spotkanie z kibicami na Starym Rynku i czekają na mnie tłumy. To była jedna z najwspanialszych chwil w moim życiu.

Jonsson dla wielu ludzi stał się wzorem do naśladowania, że pomimo nieszczęścia w życiu, można sobie bardzo dobrze radzić i się nie załamywać - Nie mogłem tak po prostu porzucić żużla i chyba nie byłbym w stanie odsunąć się całkowicie od sportu. Taki sobie postawiłem cel i to także pomogło mi w rehabilitacji. Szybko zacząłem się zastanawiać, czym mógłbym się zająć w przyszłości. Dlatego z chęcią przyjąłem propozycję pracy na stanowisku trenera Rospiggarny, od tego zaczął się powrót do sportu. Teraz doskonale już wiem, że najgorszą rzeczą po takim wypadku jest zamknięcie się w sobie i przekonywanie samego siebie, że niepełnosprawność na nic już nie pozwala. Mnie udało się tego uniknąć.

Feralny upadek Pera Jonssona