Moje Bermudy Stal Gorzów pokonała na własnym torze Fogo Unię Leszno 49:41 i tym samym to oni zdobyli brązowe medale Drużynowych Mistrzostw Polski. Po meczu swojego komentarza w strefie mix-zone udzielili lider gości - Emil Sajfutdinow i Szymon Woźniak ze strony gospodarzy. 

Emil Sajfutdinow (zawodnik FOGO Unii Leszno): Chcę powiedzieć, że po ostatnim meczu, następne dni nie były najłatwiejsze. Próbowałem się od tego odłączyć. Ten mecz nie ułożył się po mojej myśli i nie pomogłem swojej drużynie, zwłaszcza, że to był mój ostatni mecz w Lesznie. Chciałem jak najlepiej pojechać, ale się nie udało. Zresetowałem się w tym tygodniu, jeździłem na crossie, potem testowałem nowy silnik, który dzisiaj dobrze jechał. Czułem tą szybkość. Ten piętnasty bieg chciałem zrekonpensować i oddać go juniorowi, za to co zawaliłem w Lesznie. Chcę podziękować wszystkim kibicom w Leszna, że mnie dopingowali przez te siedem lat. Były dobre wyniki i te złe. Cieszę się, że byłem z Wami. Wasz doping był bardzo dobry. Dzisiaj zrobiłem wszystko, żeby walczyć i zdobyć brązowy medal. Drużyna z Gorzowa była jednak lepsza. Teraz jedziemy dalej, mamy jeszcze rundy w Grand Prix. 

Szymon Woźniak (zawodnik Moje Bermudy Stali Gorzów): Myślę, że była jakaś szansa, aby powalczyć o coś więcej, ale przed decydującą fazą posypało nam się trochę w drużynie. Na te warunki, jakie były postawione drużynie, ten brązowy medal jest dla nas fajnym osiągnięciem. Nie kończymy tego sezonu z rozczarowaniem. Jesteśmy zadowoleni, wszyscy wykonali fajną pracę. Jest to dla nas taki pozytywny bodziec na zimę, abyśmy się dobrze przygotowali do sezonu. W drużynie jest fajna atmosfera. Krok po kroku ta drużyna jest fajnie budowana. Myślę, że w przyszłości będziemy mogli się piąć w górę. Generalnie, za bardzo się nie chwaliłem, bo nie było sensu, ale modliłem się by ten sezon się skończył. Miałem problemy zdrowotne. Nie wiele osób o tym wie, ale po upadku w Speedway Of Nations w zeszłym roku w Lublinie doznałem złamania w prawym nadgarstku. Całą zimę poświęciłem na rehabilitacji aby uniknąć operacji. Spędziłem masę godzin, aby to zaleczyć. W tym miejscu muszę podziękować mojej rodzinie, bo to nie była taka zima, gdzie mogłem spędzić trochę czasu z rodziną. Poświęciłem się w całości rehabilitacji. To mi nie pomogło. Po złamaniu lewego nadgarstka w tym sezonie, modliłem się, żeby ten sezon dokończyć. Nie mogę się doczekać operacji, którą muszę przejść na ten prawy nadgarstek. Nie mogę się doczekać powrotu do zdrowia, przyszłego sezonu, bo wiem, że wtedy będe w pełni sił.