Przemysław Pawlicki to szesnastoletni syn byłego zawodnika leszczyńskiej Unii Piotra Pawlickiego. Mimo, iż licencję żużlową zdał dopiero w tym roku, ma już na koncie pierwsze sukcesy m.in w znakomitym stylu zwyciężył w zawodach Euro Speedway rozegranych w minioną niedzielę w Tarnowie. Tuż po turnieju udało nam się porozmawiać z Przemkiem.

Bezapelacyjnie zwyciężyłeś dziś w Tarnowie. Zważywszy, że to był pierwszy twój start na tym torze, taki wynik musi cieszyć. Jaka była Twoja recepta na sukces?

W Tarnowie jeszcze nigdy nie jechałem. Turniej był bardzo zacięty i ciekawy. Moją receptą na sukces była jak zwykle pomoc taty, który wraz z mechanikiem przygotował bardzo dobrze motocykle. Udało mi się szybko spasować z tarnowskim torem i stąd tak skuteczna jazda.

Jak ci się podoba tarnowski tor?

Muszę powiedzieć, że jest naprawdę fajny. Można się tutaj wynieść szerzej i nabierać dużej prędkości.

Niedawno zdałeś licencję jednak spisujesz się naprawdę dobrze. Czy byłbyś gotów w tym momencie na start w meczu ligowym?

Tak oczywiście, byłbym gotów. To jednak nie zależy ode mnie, tylko od trenera. Poza tym w Unii startuje kliku naprawdę dobrych juniorów, jak Jurica Pavlic, Robert Kasprzak czy Troy Batchelor, jeżdżą oni już kilka lat i mają to objeżdżenie, którego mi brakuje, stąd pewno byłoby mi ciężko wbić się do składu.

Jak wygląda Twój park maszyn na dzień dzisiejszy?

W tym momencie mamy cztery sprawne motocykle. Mówię mamy, gdyż korzystam z nich wraz z moim młodszym bratem - Piotrem

Kto się zajmuje przygotowaniem Twojego sprzętu?

Moje motocykle przygotowuje Tata wraz z mechanikiem z Leszna. Oprócz tego jest jeszcze jedna osoba, która zajmuje się silnikami.

Okucie motocykli, czapeczki to wszystko od Leigh Adamsa. Czyli współpracujesz z Australijczykiem?

Leigh Adams jest moim idolem, pomaga nam trochę. Pokrowce na motocykle i czapeczki dostaliśmy od niego.

Czy silniki również?

Nie, silników nie otrzymaliśmy, ale kto wie, może kiedyś...

Masz młodszego brata – Piotra Jr., który również nieźle poczyna sobie na torze. Czy często ścigacie się ze sobą? Kto wówczas jest lepszy?

¦cigaliśmy się kilka razy. Mogę przyznać, że przegrałem dwa razy z bratem. Dobrze jedzie, on ma dopiero trzynaście lat. Ma jeszcze sporo czasu na doskonalenie swoich umiejętności.

Czyli za kilka lat wraz z bratem możecie tworzyć podstawową parę juniorów?

Tak, może się tak stać. Bardzo bym chciał wspólnie z bratem reprezentować Unię Leszno. Może wówczas uda nam się wyjechać na Mistrzostwa Par, zobaczymy, wszystko przed nami.

Gdyby pojawiła się propozycja startów z innego klubu. Np. Unia Tarnów, która ma problemy z juniorami, a Ty się świetnie czujesz na tarnowskim torze.

To już nie ode mnie zależy. Decydują trener, Prezes klubu Unii Leszno i mój tato. Sam mogę powiedzieć, iż jeśli miałbym siedzieć na ławce w Lesznie, to chciałbym wystartować w innym klubie ekstraligowym czy pierwszoligowym, miałbym okazję żeby się rozjeździć ten pierwszy rok.

Jesteś u progu kariery. Jakie masz marzenie związane z żużlem?

Tata zawsze mi powtarzał, że po zdaniu licencji dopiero „nacisnąłem klamkę od pokoju”. Jest to prawdą, mam nadzieję, że ta kariera będzie się rozwijać. Chciałbym przede wszystkim jeździć szczęśliwie, bez kontuzji. To jest najważniejsze. A w tym roku chciałbym zadebiutować w Ekstralidze. Może uda mi się jeszcze wygrać jakieś zawody.

Dzięki za rozmowę

Dziękuję.