Zapraszamy Państwa na dwuczęściową historię dotyczącą historii międzynarodowych finałów z udziałem najlepszych par świata. W pierwszej części opiszemy historię składającą się na lata, kiedy oficjalnie organizowano Mistrzostwa Świata Par (1970-1993) oraz wcześniejsze nieoficjalne MŚP (1968-1969). W kolejnej opiszemy późniejsze lata, w których miały miejsce parowe ściganie. Zapraszamy do lektury!!!

Historia parowego ścigania o tytuł najlepszej pary świata sięga roku 1968. Wtedy to na torze w Kempten (w ówczesnej Republice Federalnej Niemiec) po raz pierwszy odbyły się zawody parowe z udziałem żużlowych reprezentacji. Zawody nie miały jeszcze rangi oficjalnej, ale wtedy triumfowali Szwedzi z Ove Fundinem i Torbjörnem Harryssonem w składzie. Jeszcze tylko późniejsza edycja nie została uznana przez FIM za oficjalną.

Pierwsze oficjalne Mistrzostwa Świata Par odbyły się w 1970 r. w szwedzkim Malmö. Jako pierwszym na kartach historii tytuł mistrzowski zapisano Nowozelandczykom - Ivanowi Maugerowi i Barry'emu Briggsowi. Choć dobra jazda Mariana Spychały i Pawła Mirowskiego w kwalifikacjach w jugosłowiańskim Mariborze dała Nam kwalifikację do finału - to Polska w nim nie wystartowała. Wszystko to za sprawą ówczesnych działaczy GKSŻ, którzy nie zgodzili się na udział biało-czerwonej husarii w finale. Rok później za to finał parowych mistrzostw świata odbył się na torze w Rybniku. Był to zarazem pierwszy finał z udziałem Naszej reprezentacji. I to w tym finale, jedyny raz w historii biało-czerwoni zwyciężyli w deblowym czempionacie. Andrzej Wyglenda i Jerzy Szczakiel zwyciężyli we wszystkich biegach w stosunku 5:1, co w historii tych zawodów zdarzyło się tylko dwukrotnie (wyczyn powtórzyli Amerykanie w 1982 roku - dod. aut.).

Na kolejny medal biało-czerwonych musieliśmy czekać do 1973 r., kiedy to Zenon Plech i Zbigniew Marcinkowski stanęli na najniższym stopniu podium w szwedzkim Borås. Kolejny medal Polacy wywalczyli dwa lata później, kiedy to finał odbył się we Wrocławiu. Edward Jancarz i Piotr Bruzda musieli uznać jednak tylko wyższość Szwedów, którzy wspólnie z Anglikami dominowali w latach 70. w parowej rywalizacji. Kolejne dwa finały okazały się pasmem rozczarowań. Najpierw w Eskilstunie - Edward Jancarz wspólnie z Zenonem Plechem zamknęli finałową tabelę, natomiast rok później Polaków zabrakło w finale, gdyż Edward Jancarz z Markiem Cieślakiem nie przebrnęli przez eliminacje w Lonigo. W 1978 r. finał MŚP odbył się natomiast w Chorzowie. Tam z kolei Nasza reprezentacja zajęła piątą pozycję. Warto nadmienić, że w latach 1972-1978 złote medale wisiały na szyjach Szwedów lub Anglików.

W 1979 r. z kolei po raz pierwszy w historii w rywalizacji par zwyciężyli Duńczycy, a miało to miejsce przed ich własną publicznością w Vojens. Historyczny, debiutancki triumf reprezentantom Kraju Hamleta dali Ole Olsen i Hans Nielsen. Trzecie miejsce we wspomnianym turnieju zajęła Polska reprezentowana przez Edwarda Jancarza i Zenona Plecha. Rok później natomiast w jugosłowiańskim Krsko - biało-czerwoni zajęli tym razem drugą pozycję, tuż za plecami Anglików. Nasz kraj reprezentowali brązowi medaliści z Vojens. W 1981 r. z kolei ponownie mieliśmy okazję zobaczyć finał MŚP na polskiej ziemi. Tak jak trzy lata wcześniej - areną zmagań najlepszych par globu był Stadion Śląski. Po raz pierwszy w historii najlepszą parą świata zostali Amerykanie w postaci Bruce'a Penhalla i Bobby'ego Schwartza. W tych zawodach Polska w postaci tradycyjnie już Jancarza i Plecha, zajęła najniższy stopień podium. W latach 1982-1984 Polska nie zakwalifikowała się do żadnego z finałów, odpadając w półfinałach. Rok 1982 ponownie należał do reprezentacji USA, a kolejnie dwie edycje - do Anglików.

W 1985 r. finał MŚP ponownie zawitał do Polski, tym razem tak jak 14 lat wcześniej - do Rybnika. Niestety, zmagania o medal zakończyły się dla Naszej reprezentacji totalnym niepowodzeniem, gdyż Andrzej Huszcza i Grzegorz Dzikowski zajęli w rybnickim finale ostatnią, siódmą pozycję. W zawodach tych triumfowali Duńczycy, którzy nie schodzili z najwyższego stopnia podium do 1991 r.

Od 1986 r. zmieniono formułę zawodów. Tym razem zamiast - tradycyjnie 7 par, w każdych zawodach ścigało się po 9 par. Jednak i nowy format nie pomógł Orłom w osiąganiu sukcesów. Na finał w zachodnioniemieckim Pocking nasza kadra nie zakwalifikowała się, natomiast w latach 1987-1989 finałowe zmagania regularnie kończyliśmy na ostatnim, dziewiątym miejscu. Ostatni wspomniany finał odbył się w Lesznie.

Kolejne edycje również kończyły się powodzeniem. W 1990 r. reprezentacja Polski nie zakwalifikowała się do finału w niemieckim Landshut. Rok później z kolei finał MŚP miał miejsce w Poznaniu. Tam z kolei, Polska reprezentowana w finale przez Ryszarda Dołomisiewicza, Piotra Śwista i Wojciecha Załuskiego zajęła ostatnie, siódme miejsce. Rok później w Lonigo ponownie nie zobaczyliśmy biało-czerwonych w finale. Ostatni oficjalny finał MŚP w 1993 r. zakończył się dla Polski piątym miejscem. Wtedy jednak Tomasz Gollob był osamotniony, gdyż jego 15 punktów przy zerowym dorobku Piotra Śwista i Piotra Barona nie pozwoliło powalczyć o medal. Ostatnią, oficjalną najlepszą parą świata zostali Szwedzi. Złote medale powędrowały wtedy do Tony'ego Rickardssona, Pera Jonssona i Henrika Gustafssona.

Idea parowa nie umarła, bo chociażby w latach 1994-1998 Drużynowe Mistrzostwa Świata rozgrywano w formie turniejów parowych. O tym jednak w kolejnej części...