Nazwisko Kasprzak po raz pierwszy pojawiło się w żużlowym programie w 1980 roku. Wówczas jeszcze mało kto przypuszczał, że będzie ono towarzyszyć kibicom czarnego sportu przez kolejnych trzydzieści lat! Przez ten okres przewinęło się aż czterech zawodników, których łączyło właśnie to jedno konkretne nazwisko.

Jedziemy, ale bez Kasprzaka!
Robert i Krzysztof wychowali się na jednym z leszczyńskich osiedli. Niczym specjalnym nie wyróżniali się spośród swoich rówieśników, może poza faktem, iż ich ojciec był liderem miejscowej Unii. Chłopcy uwielbiali przesiadywać na okolicznym boisku i wspólnie ze znajomymi grać w piłkę. - Byli jak huragan. Po zajęciach przychodzili ze szkoły, rzucali plecaki w kąt i pędzili do kolegów, którzy już czekali pod oknem - śmieje się senior rodu. - Oczywiście graliśmy w piłkę jak większość znajomych - potwierdza Robert. - Jednak tak naprawdę naszą ulubioną rozrywką były zawody speedrowera. Wspólnie ze znajomymi organizowaliśmy zawody i naśladowaliśmy naszych idoli z torów żużlowych - dodaje najmłodszy z klanu Kasprzaków.
 
Rodzice zadbali o to, aby Krzysztof i Robert mieli wypełniony grafik wszelkimi dodatkowymi zajęciami. To miało być gwarancją, że synowie nie popełnią zbyt wielu grzechów młodości. Były więc prywatne lekcje języka angielskiego i przeróżne obowiązki domowe. Podczas jednej z imprez okolicznościowych swoje umiejętności gry na keyboardzie zaprezentował jeden z krewnych rodziny Kasprzaków – Dominik Kałużny. Jego popis wywarł spore wrażenie na słuchaczach. Pod wpływem tego występu Zenon zamarzył, aby jego synowie również nauczyli się grać na tym instrumencie. Z miejsca zatrudnił profesjonalnego nauczyciela i tak rozpoczęła się siedmioletnia przygoda braci Kasprzaków z… muzyką. Inaczej niż na torze, Krzysztof i Robert ostro rywalizowali o palmę pierwszeństwa przy keyboardowych klawiszach. Kiedy jednak na dobre rozpoczęli karierę żużlową, siłą rzeczy instrumenty muzyczne odeszły w kąt. - Kiedy mam chwilę wolnego, zdarza mi się zagrać coś dla przyjemności. Tego się nie zapomina, tak jak jazdy na żużlu - mówi Krzysztof. - Ja nie grałem już od dłuższego czasu. Po prostu, czym innym zajmuję się w wolnym czasie. Chociaż jeszcze nie tak dawno gra na keyboardzie sprawiała mi olbrzymią przyjemność - dodaje Robert.

W szkole średniej to właśnie Robert był tym dzieckiem, który przysparzał nieco więcej „siwych włosów” Wandzie i Zenonowi. Pełnił rolę klasowego zawadiaki, który co prawda miał dobre oceny, jednak mocno dawał się we znaki nauczycielom. W pewnym momencie doszło nawet do takiej sytuacji, iż wychowawczyni Roberta organizując szkolną wycieczkę postawiła jeden warunek – jedziemy, ale bez Kasprzaka. Kiedy dziś patrzy się na Roberta krzątającego się po parkingu i schowanego za kapturem bluzy sportowej, trudno uwierzyć, że jeszcze kilka lat temu był postrachem leszczyńskich belfrów. Z upływem czasu jednak najmłodszy Kasprzak przeszedł swoista metamorfozę i dziś to on jest w teamie uosobieniem opanowania i kontroli. - Robert jest znacznie spokojniejszy. Nim cokolwiek zrobi, to dwa razy pomyśli. Krzysztof odwrotnie. Jest strasznym nerwusem zdarza mu się działać zbyt pochopnie i dopiero po fakcie zdaje sobie sprawę, że mógł coś zrobić inaczej - charakteryzuje swoich synów Zenon.

Pełny artykuł o rodzinie Kasprzaków znajdą Państwo w najnowszym numerze dwumiesięcznika Super Speedway.

Magazyn jest dostępny m.in. w sieci Ruch, Empik, Kolporter, Franpress, przed zawodami żużlowymi oraz poprzez prenumeratę. Więcej informacji na temat prenumeraty oraz dystrybucji można uzyskać dzwoniąc pod numer 65 526 14 81 lub pisząc na adres: prenumerata@superspeedway.pl