Mistrz świata z 2010 roku doskonale wie, że aby osiągać sukcesy, trzeba ryzykować. - Żużel jest igraniem z losem i śmiercią, ale ja się tym nie przejmuję - podkreśla Tomasz Gollob, lecz prosi, by zawodnicy szanowali zdrowie swoje i rywali. - Sporządziłem testament i wszystko podporządkowałem realizacji marzenia z dzieciństwa - wyjaśnia Tomek w rozmowie z Przeglądem Sportowym.

W tamtym czasie Gollob wykazywał niezwykłą determinację. Wygrał drugą połowę cyklu 2009 i czuł, że sezon 2010 może być jego. Był w znakomitej dyspozycji fizycznej i psychicznej (z tym nigdy nie miał problemu, jego tata Władysław często powtarza, że syn ma psychikę kosmonauty), kupił silniki świetnie przygotowane przez Jana Anderssona. Po głowie chodziło mu hasło: "teraz albo nigdy". Wiedział jednak, że walka o złoto może oznaczać, iż będzie musiał wjeżdżać tam, gdzie inni boją się spojrzeć. Zanim podjął ryzyko, zabezpieczył rodzinę. Na szczęście dojechał do mety. I to ze złotym medalem na szyi!

Kiedyś też jeździł bez głowy
Tomasz przywołuje historię sprzed trzech lat, żeby pokazać, że żużel jest niebezpieczny sam w sobie. Dlatego tak ważne jest, by zawodnicy szanowali nawzajem swoje kości. Gollob na początku lat 90. walczył ostro. O wielu swoich akcjach z tamtego okresu mówi dziś, że to były ataki bez głowy. Zbierał jednak kolejne doświadczenia i uporządkował swoją jazdę. - Każdy młody zawodnik ma problem z opanowaniem brawury i odpowiednim wykorzystaniem mocy drzemiącej w silniku - mówi Gollob. - Z wiekiem muszą jednak przyjść mądrość i doświadczenie. Uczymy się po to, żeby zmieniać się na lepsze, żeby umieć wyjść z trudnych sytuacji i nie zagrażać innym uczestnikom wyścigu - podkreśla i dodaje: - W edukacji żużlowca większą rolę powinni odgrywać sędziowie. Swoimi decyzjami mogą oni uchronić młodych chłopaków przed wypadkami i ciężkimi kontuzjami. Chodzi tylko o to, żeby nie bali się interweniować, kiedy widzą i czują, że zawodnik przesadza i trzeba go uspokoić. Wygrywać trzeba techniką, a nie wariacką jazdą.

Wiele złego przez tłumiki
Podczas 25-letniej kariery Gollob nie doświadczył zbyt wielu mrożących krew w żyłach sytuacji na torze. Dzięki niesamowitej technice i umiejętności opanowania motocykla potrafił się wcisnąć w każdą, nawet najmniejszą dziurę.

Zdaniem Golloba największym zagrożeniem dla bezpieczeństwa zawodników są jednak nie tyle oni sami, co nowe tłumiki. - Moje dwa ostatnie wypadki, ten w lidze z Rune Holtą i w Grand Prix z Taiem Woffindenem, to wina tłumików - zauważa mistrz. - Przeciwnicy przymykali gaz, ale ich motocykle jechały dalej. Większość wypadków w ostatnich trzech latach nastąpiło z powodu tłumików. Żużel to moc, a jej przytępienie powoduje opóźnioną reakcję i brak kontroli nad motocyklem. Stare tłumiki wybaczały błędy. Można się było popisać i nie zrobić krzywdy ani sobie, ani rywalowi. Zostawało większe pole manewru. Teraz zawodnik idzie w najlepszym razie do szpitala - wyrokuje.

Kości zawsze pozostały całe
Speedway to zaglądanie śmierci w oczy. Motocykl po odpaleniu silnika strasznie się trzęsie, a siedzący na nim zawodnik czuje, jak przez jego ciało przechodzą wibracje. Delikatne muśnięcie gazu powoduje, że maszyna ma ochotę uciec spod siedzenia. W dodatku Gollob ma tak specyficznie ustawione silniki, że pożyczający od niego motocykle koledzy nieraz lądowali na pasie bezpieczeństwa. Mistrz świata z 2010 roku, dzięki szczęściu i niesamowitym umiejętnościom, nie miał nigdy na torze sytuacji, o której mógłby powiedzieć, że uciekł śmierci spod kosy. Nigdy nie połamał kości, kilka razy natomiast doznał wstrząśnienia mózgu. Leczenie tej kontuzji zawsze wymaga czasu. Najbardziej spektakularnie i niebezpiecznie wyglądały jego wypadki z 1999 roku z Wrocławia (finał Złotego Kasku) i z tego roku ze Sztokholmu (runda GP). W jednym i drugim przypadku doznał właśnie wstrząsu mózgu. W 1999 stracił przez to złoty medal, a ostatni wypadek miał wpływ na decyzję o rezygnacji z jazdy w GP. - Żużel jest igraniem z losem i śmiercią, ale ja się tym nie przejmuję. To jest normalne. Zresztą idąc ulicą też możesz mieć problem, bo na przykład cegła spadnie ci na głowę. Wszędzie ryzykujesz. Całe życie polega na podejmowaniu jakichś decyzji, na ryzyku - podkreśla.

Tomasz Gollob spisał testament i apeluje o bezpieczeństwo na torze