W niedzielnym zaległym spotkaniu drugiej kolejki CenterNet Mobile Speedway Ekstraligi Unia Leszno podejmowała Unibax Toruń a całe widowisko poprowadził wspólnie z Karoliną Dworakowską Tomasz Lorek. Lorek w swoim stylu był wszędzie tam, gdzie coś się działo, na murawie, w parkingu, przy zawodnikach. Na dziennikarzu bardzo pozytywne wrażenie zrobiło weekendowe widowisko, którego był udziałem w Lesznie.

Słynny polski dzienikarz sportowy został w niedzielę zaproszony do poprowadzenia spotkania Unii z Unibaksem pod nieobecność Pawła Mrozkowiaka, etatowego spikera z Leszna. Lorek ze swojego zadania wywiązał się doskonale i nie przegapił efektownej, bardzo adekwatnej oprawy zawodów przygotowanych przez Ultras Unia Leszno - Ja się bardzo cieszę, że kibice żużlowi są bardzo kreatywni i potrafią zorganizować tak efektowne oprawy, jak dziś w Lesznie - mówi dziennikarz. Myślę, że z czasem, gdy nadejdą jeszcze bardziej kolorwe lata dla speedway'a, zacznie się to przeradzać w show, nieodłączny element  żużlowego widowiska. Bardzo fajnie, że coś takiego jest, bo dzięki temu jest tylko jeszcze przyjemniej na meczach. Ludzie przyzwyczają się do tego i zachęcą, jak tylko będą mieli podane coś oprócz piętnastu wyścigów. Fajna pogoda, fajnie, że kibice tłumnie odwiedzili stadion, tylko szkoda, że jak to mówi Jarek Hamepl, ten tor jest za trudny i rywale sobie na nim nie radzą - dodaje.

Nie sposób nie zapytać, tak wybitnego znawcy historii polskiego żużla, o to, czy Unia Leszno, która w tym sezonie gromi wszystkich rywali nie jest już jawną kopią zespołu z końca lat osiemdziesiątych, który wygrywał spotania seriami, różnicą wielu punktów - Tak. Właśnie stoi tutaj obok nas Rysiu Buśkiewicz, jeszcze Czesiu Piwosz, Antek Heliński, Jankes, Mariusz Okoniewski, Kasprzak, Piotrek Pawlicki Senior - wymienia. No, Leszno miało patent. To jest piękne, gdyż obrazuje, że małe miasto, jeśli tylko tradycja jest pielęgnowana właściwie może generować fajne wyniki. Nawet to odebranie tytułu po meczu ze Stalą Rzeszów, straszna sprawa, ale to niczego nie zmieni, bo zawsze będą historie z podkradaniem baniek oleju, robienia sobie "myków", jakiś takich. Robienia zasłon dymnych, sypania cukru do baków. To też buduje charakter tego sportu - kontynuuje.

Ale żużel to nie tylko zagrywaki mające na celu wykiwanie przeciwnika. Jerzy Szczakiel w swojej książce opisuje, jak to podczas finału mistrzostw świata podszedł do Ivana Maugera, po czym napisał mu nogą na drobnej ilośc piasku koło jego motocykla liczbę 55. Mauger chwilę pomyślał, chwycił za śrubokręt i w miejscu pięćdziesiątki piątki napisał 57, co oznaczało najlepsze tego dnia przełożenie. To był niezwykły przejaw koleżeństwa ze strony Nowozelandczyka - Dokładnie. W przeszłości bywało, że zawodnicy świadomie rezygnowali z finałów światowych, aby więcej meczów odjechać w lidze i zarobić dodaktowe pieniądze, z któych żyli. Tutaj proporcja się nie zmieniła do dnia dzisiejszego, gdyż zawodnicy na chleb zarabiają startując w ligach a GP jest tylko dodatkiem, dzięki któremu można wyrać dodatkowych sponsorów. Ale to prawda, historia sportu żużlowego pełna jest takich haczyków, kiedy zawodnicy nie tylko się wkręcali, jak swego czasu John Davis, który chodził po parkingu Swindon i krzyczał, że ciągnie tylko sześćdziesiąt a ujechać szło tylko na dwóch zębach niżej. W tym wypadku był inaczej. Aczkolwiek Ivan nie jest kryształową postacią tak naprawdę. On nam się tylko taki wydaje. Mauger swego czasu wykradł patent Neilowi Streetowi i go wykorzsytał. Ale żeby być mistrzem świata, wielokrotnym, trzeba po prostu imać się wielu rzeczy - kończy.