To już trzecie nazwisko wymieniane w tym samym kontekście od dwóch lat. Robert Dados, Rafał Kurmański, a teraz £ukasz Romanek. ¦mierć młodego człowieka jest zawsze tragedią. Zwłaszcza dla jego rodziny, bliskich i przyjaciół. ¦mierć młodego człowieka dotyka każdego.Ludzie młodzi nie powinni umierać bo mają jeszcze tyle spraw przed sobą, tyle rzeczy do przeżycia. £ukasz Romanek już tych rzeczy nie przeżyje...na własne życzenie.

Patologia życia

Mój stosunek do samobójców zawsze był jednoznaczny. Patrzałem na nich raczej z góry. Może to dlatego, że nie zostałem tak wychowany, że od dziecka mnie uczono, iż z każdej sytuacji jest wyjście. Zawsze też uważałem, że samobójstwo to najłatwiejsze rozwiązanie. Odebranie sobie życia to patologia ludzkiego istnienia. Gardzenie darem na który większość z nas i tak nie zasługuje. Powód do pogardy. Teraz jednak chodzi o serię samobójstw w danym środowisku, a to już nie są pojedyncze akty bezdennej głupoty, ale bardzo zły proceder. Wszyscy zadają sobie pytanie ,,dlaczego?” Nikt nie będzie znał bezpośredniej przyczyny, mimo to należy próbować ją znaleźć i zapobiegać. Prawda jest taka, że w sytuacji Romanka była przynamniej polowa zawodników w Polsce. Nie radzili sobie w lidze lub mieli wyniki poniżej oczekiwać.

Pedagogika mistrzów

Musimy sobie powiedzieć jedno: coś takiego jak wychowanie sportowców w naszym kraju kompletnie leży. Jeśli są sporadyczne przypadki w innych dyscyplinach sportu, to w żużlu jest to prawdziwa tragedia. Właśnie żużel jest sportem specyficznym. Stres związany z żużlem jest niewyobrażalnie większy. Każdy wyjazd na tor to obciążenie psychiczne i odpowiedzialność za zdrowie i życie siebie oraz innych. W opinii powszechnie panującej żużel to męski sport. Stereotypy rządzą światem. Oznacza to mniej więcej tyle, że zawodnicy boją (zwłaszcza Ci młodzi) się rozmawiać. Była to według nich oznaka słabości. Tłumienie w sobie problemów pogłębia tylko depresje. Prawdziwego mistrza poznajemy po tym jak wygrywa, ale również po tym jak przyjmuje porażki. Nauczymy naszych adeptów przegrywać i radzić sobie z tym. Takich mistrzów trzeba wychowywać od najmłodszych lat brania udziału w tym sporcie. Romanek, Kurmański i Dados nie mieli zadatków na mistrza. Nie umieli przegrywać. W początkowych czasach swojej kariery odnosili sukcesy. Gdy przechodzili w wiek seniora nie było już tak różowo. Prezesi przestali trzymać pod kloszem, a kibice zaczęli wymagać. Mistrzów trzeba wychowywać, a system który wydał na świat całą wyżej wymienioną trójkę jest chory. Nie przygotowuje psychiki do wysokich i specyficznych wymagań. Jako seniorzy nie mieli już tak lekko, skończył się dla nich ,,dzień dziecka”.

Specyficzny sport, specyficzne wymagania

Nakłady na żużel są wielkie. Zarówno finansowe jak i włożonego czasu w przygotowania do zawodów. Edukacja żużlowca często kończy się na szkole podstawowej. Nie świadczy to o ich inteligencji, a raczej o braku czasu. Nie można się w życiu ograniczyć tylko do jednej sfery życia. Porażki w jednej dziedzinie można sobie zrekompensować w drugiej. Porażki w dyscyplinie ich życia była jednoznaczna z porażką życiową.

Moim zdaniem £ukasz Romanek nie jest ostatnim takim przypadkiem. Nic się nie zmieniło od samobójstw Dadosa i Kurmańskiego. Zamiast trenerów – wychowawców (nie licząc niektórych jednostek) są to tylko starsi panowie z programem. Marionetki w rękach prezesów ukierunkowanych tylko i wyłącznie na wynik. Będą następni... będą oni przytłoczeni przez swoją karierę. Będą milczeć. Za nich przemówią pętle, tabletki i podcięte żyły.