30 marca to dzień szczególny dla kibiców czarnego sportu w naszym kraju. Tego dnia media obiegła straszna wiadomość, mianowicie odeszła jedna z najbardziej utalentowanych osobowości. Mowa tu oczywiście o pochodzącym z Piotrowic Wielkich, Robercie Dadosie.

Dados treningi rozpoczynał w Motorze Lublin i jeździł w barwach tego klubu do roku 1995, wtedy właśnie klub z Lublina spadł z I ligi. Dadi, aby nie zatrzymać rozwoju swej kariery, był zmuszony odejść. Wtedy zgłosił się po niego GKM Grudziądz i Robert podpisał kontrakt z klubem z nad Wisły. W okresie pobytu w tej ekipie, zawodnik odnosił różne sukcesy. Najważniejszym z nich było zdobycie Indywidualnego Mistrzostwa Świata Juniorów w 1998 roku na torze w Pile. Do mniejszych sukcesów można zaliczyć takie jak: 1 miejsce w Młodzieżowych Indywidualnych Mistrzostwach Polski w 1998 roku, 1 miejsce w Młodzieżowych Drużynowych Mistrzostwach Polski w 1998 roku oraz 3 miejsce w roku 1999, również w zawodach o MDMP. W 2000 roku przeżył bardzo ciężki wypadek motocyklowy na jednej z grudziądzkich ulic.

Ze względu na bardzo dobre wyniki, Robertem zainteresował się ekstraligowy Atlas Wrocław i w kolejnym sezonie startował już w plastronie tego klubu. Zdobył z nim wicemistrzostwo Polski (2001 rok) i brązowy medal (2002 rok). Startował w Grand Prix w latach 1998, 1999, 2003, jednak nie udało mu się osiągnąć czegoś szczególnego. W sezonie 2004 roku postanowił wrócić do macierzystego klubu, niestety nie miał okazji zaprezentować się kibicom tego klubu, gdyż popełnił samobójstwo. Zostawił żonę Agnieszkę i syna Denisa. 

A tak wspominają go inni ludzie powiązani z czarnym sportem:

- Robert był moim ulubieńcem. To był człowiek urodzony dla żużla. Waleczny, ambitny i zdyscyplinowany. Żużel go cieszył, bawił, wiązał z nim życiowe nadzieje. Jako mistrz świata był w Grudziądzu prawdziwą gwiazdą. Dziś pojawiają się różne pytania. Czy nie popełniono pomyłki pozwalając Dadosowi na szybki powrót na tor po wypadku drogowym? Czy owa tragedia wpłynęła drastycznie na psychikę? Po śmierci Roberta czuję się tak, jakby odszedł mi ktoś bardzo bliski. Polski żużel stracił jeden z największych talentów.. - tak wspomina Dadiego, były kierownik drużyny GKM-u Grudziądz, Piotr Nagel.

- Rozumiem Roberta. On musiał mieć jakiś problem, który niektórym może się wydawać błahy. Na pewno nigdy nie będę go potępiał za to, co zrobił. Był fantastycznym kumplem. Robert zawsze walczył, ale zawsze fair. Nigdy nie można było mu niczego zarzucić. Nigdy nie robił nic złośliwie. Wesoły, zawsze chętny do pomocy, i takiego go właśnie zapamiętam. - komentuje Robert Sawina.

- Ujmował radością życia, entuzjazmem. Gdy wchodził do klubu, tylko jego było słychać. Po meczach rzucał w tłum czapką, ludzie go kochali. Przyznaje, że sam miałem też do niego słabość. Nie potrafiłem się na niego gniewać. Rozbrajał mnie tym swoim uśmiechem. Gdyby powiedziano mi, że któryś z moich zawodników popełni samobójstwom Robert byłby ostatnim, którego podejrzewałbym o taki krok. To był szok...  W tej sprawie przegraliśmy wszyscy. - mówi Marek Cieślak, trener Atlasu Wrocław za czasów jazdy Roberta w tym klubie. 

- Dados? Super koleś! Do tego momentu kiedy jeździliśmy razem w Grudziądzu znaliśmy się dobrze, nic złego nie można mu zarzucić. No i super zawodnik, było widać, co robił na torze. Pamiętam tylko, że po kilku sezonach jak się spotkaliśmy w Lublinie, wtedy klub wyjeżdżał na zgrupowanie do Włoch do Lonigo. To było przed tym sezonem, kiedy za chwilę Robert odebrał sobie życie. W tym Lonigo, Robert to był już inny facet. Nie wiem czym było to spowodowane, czy on już się leczył, czy to może wpływ jakichś psychotropów, ale zachowywał się trochę inaczej, niż zwykle. Ciężko mi się wypowiadać, ale to był już zupełnie inny Dados, niż wcześniej. - wspomina Grzegorz Knapp.