W ekstralidze jest grono żużlowców zmieniających kluby jak rękawiczki. Rekordzista Peter Karlsson w ciągu 16 lat znajdował nowego pracodawcę aż 11 razy. Szwedowi niewiele ustępują Charlie Gjedde – 11 zmian w ciągu 12 lat jazdy w polskiej lidze oraz Hans Andersen – 10 zmian w trakcie 12 lat.

Generalnie mniej wierni barwom klubowym są zagraniczni żużlowcy. Wynika to w dużej mierze z faktu, że z reguły nie są powiązani z lokalnymi firmami, co często utrudnia odejście zawodnika. Odbudowa grona wypróbowanych sponsorów stanowi niełatwe zadanie. Tak było chociażby z Jarosławem Hampelem, który już trzy lata temu mógł odejść z Unii Leszno, bo miał poważną propozycję z Unibaksu Toruń. Ryzykowałby wtedy jednak utratę wpływów z reklam na poziomie znacznie ponad pół miliona złotych. Między innymi dlatego reprezentant Polski z oferty nie skorzystał.

Liderem na liście zmian wśród biało-czerwonych jest Rune Holta – 10 roszad. Przy czym warto zwrócić uwagę, że zawodnik aż czterokrotnie wiązał się z Włókniarzem Częstochowa. Żaden inny żużlowiec nie wracał do jednego klubu tak często.

Tomasz Gollob w ciągu 25 lat kariery reprezentował zaledwie pięć klubów. Średnio zmienia miejsce pracy co pięć lat. Śmiało można go uznać za symbol wierności. Oczywiście najmocniej na statystykę mistrza świata z 2010 roku wpłynął 15-letni pobyt w Polonii Bydgoszcz. Lepszy od niego jest chyba tylko Damian Baliński, który od 20 lat nieprzerwanie startuje w Unii Leszno. Od 11 lat jeździ w Toruniu Adrian Miedziński. Również Janusz Kołodziej przez 11 lat występował w Tarnowie, ale z dwuletnią przerwą na starty w barwach leszczyńskich Byków.

Wśród obcokrajowców wyróżnia się Ryan Sullivan z 10-letnim stażem w Toruniu. To jest ewenement na miarę Leigh Adamsa, który zakończył już karierę, ale będzie pamiętany za 15 lat występów w Lesznie. Jakże różnił się od Tony'ego Rickardssona i Marka Lorama – obaj ośmiokrotnie zmieniali barwy, a walczyli w szeregach siedmiu drużyn. Niewiele ustępował im Jason Crump – sześć drużyn, pięć przeprowadzek.

Choć trudno uznać częste zmiany klubu za specyfikę polskiej ligi, to w Szwecji statystycznie zawodnicy dłużej są wierni barwom jednej drużyny.

Elitserien nie oferuje jednak tak wielkich pieniędzy jak Enea Ekstraliga, gdzie każde przenosiny są szansą na zwiększenie gaży. Dlatego po drugiej stronie Bałtyku Holta jeździł tylko dla czterech klubów, a Greg Hancock (w Polsce dla ośmiu), Andersen i Karlsson dla trzech. Wyjątkiem jest Nicki Pedersen, który ma już na liczniku sześć zespołów. Duńczyk bardzo często trafiał do klubu, który oferował wielkie pieniądze liderowi, a gdy źródło finansowania wysychało, w ramach zaciskania pasa zwalniał go, dając wolną rękę w szukaniu pracodawcy.