Gdyby Smolinski chciał wrócić do Polski, musiałby najpierw zapłacić grzywnę. Wydaje się jednak mało prawdopodobne, że to zrobi. - On nie jeździ dla pieniędzy - mówi dla Przeglądu Sportowego Ireneusz Kwieciński, trener Krosna.

- Ma bogatych sponsorów i omija dobrze płatne ligi w Polsce i Szwecji. Podejrzewam, że z nami się związał, żeby przetestować jakiś sprzęt. Przyjechał na dwa mecze i tyle go widzieliśmy. Ale i tak uważam, że to stuprocentowy profesjonalista. Wystarczy popatrzeć, jak perfekcyjnie jest zorganizowany jego team.

W Polsce o Smolinskim mówi się różnie. Jedni opowiadają, że to facet, który dostał szybki sprzęt, ale ma kiepskie umiejętności. - Już w zawodach par w Toruniu, w biegach z jego udziałem, pachniało gipsem - stwierdza Sławomir Kryjom, menedżer Unibaxu Toruń, który jest na Martina wściekły za faul na Darcym Wardzie.

Są jednak i tacy, którzy mającego polskie korzenie Niemca chwalą. - W Auckland wybierał trudne, ale szybkie ścieżki przy krawężniku. Tam było mnóstwo dziur, ale i tak świetnie panował nad motocyklem - mówi Jacek Gajewski.

W Krośnie stwierdzają, że angaż Smolinski zdobył, bo fajnie wyglądał na zdjęciach. - Na fotkach, na których widać, jak wyjeżdża z łuku, miał książkowo ułożoną sylwetkę. Łokieć uniesiony w górę, noga też, mało jest zawodników tak jeżdżących - słychać w klubie.

Smolinski w polskiej lidze kariery nie zrobił. W poprzednim sezonie pojechał w dwóch meczach i zdobył 11 punktów. - Ale w biegach z jego udziałem zawsze się coś działo - mówi Kwieciński.

Za sukcesem Martina stoi twór o nazwie Tornado Racing Engines. W tej stajni są tacy tunerzy jak Thomas Grossenwahter czy Horst Buhrmester. - To jest bardzo twórcza grupa - mówi Krzysztof Cegielski, były uczestnik GP. - Sprzęt u nich robił nawet kiedyś Greg Hancock. Ja również korzystałem z ich usług.

Smolinski jeszcze nie doleciał do Auckland, a już było o nim głośno. Towarzyszący mu dziennikarz opisał w prasie pijackie wyczyny mechaników jednego z uczestników, przez które samolot o mało nie musiał awaryjnie wylądować. Po tym zdarzeniu Chris Holder (mówi się, że to jego mechanicy balowali) wziął Martina na rozmowę wychowawczą. Smolinski niezbyt się tym jednak przejął i pokazał bardziej utytułowanemu koledze, że na torze nie ma z nim żartów. - Pedersen, Kasprzak i Lindgren walczyli między sobą - mówił Smolinski po finale. - Czekałem jedno, drugie, trzecie okrążenie i czytałem tor i zamiary przeciwników. Każde okrążenie jest inne, tak jak każda kartka w książce jest inna. Nadszedł odpowiedni moment i bum! Już mnie nie było. Prowadziłem - zakończył.

- Martin może też sprawić niespodziankę w następnym turnieju w Bydgoszczy, gdzie tor też jest długi, a on takie lubi, i twardy - kwituje Cegielski.

Martin Smolinski odniósł swój największy sukces w karierze