W naszym cyklu dziś jeden z najbardziej utytułowanych żużlowców amerykańskich. Przedstawiamy Państwu Sama Ermolenkę. Sam Ermolenko urodził się 23 listopada 1960 roku. Sportem zainteresował się przez kolegę, który 19-letniego Sama zabrał kiedyś na żużel. Szaleńcze wyścigi po owalu tak spodobały się amerykaninowi, że sam postanowił spróbować sił w speedwayu.

W finałach Indywidualnych Mistrzostw ¦wiata wystąpił aż dziesięciokrotnie. Zadebiutował w 1985 roku w Bradford. Debiut był niezwykle udany, gdyż Sam stanął na najniższym stopniu podium ulegając jedynie genialnym duńczykom Erikowi Gundersenowi oraz Hansowi Nielsenowi. Rok później najlepsza szesnastka zjechała do Chorzowa. Amerykanin z pewnością więcej obiecywał sobie po tym występie, zwłaszcza, że przed rokiem zdobył brązowy medal. Niestety tego dnia byli lepsi, a Ermolenko uplasował się na siódmym miejscu z dziewięcioma „oczkami” na koncie. Bardzo dobry występ zaliczył w 1987 roku w finale dwudniowym w Amsterdamie. Ponownie na jego szyi zawisł brązowy krążek IM¦. Bliski był srebrnego medalu, ale uległ w biegu dodatkowym Erikowi Gundersenowi. W 1988 roku na kameralnym obiekcie w Vojens zajął najgorsze dla sportowca czwarte miejsce. Do medalu zabrakło jednego punkcika, ale tego dnia podium obstawiło duńskie trio: Erik Gundersen, Hans Nielsen oraz Jan O. Pedersen. Na arenę mistrzostw świata powrócił dopiero w 1991 roku w Goeteborgu. Przerwa nie była spowodowana słabą forma Sama, ale rekonwalescencją po groźnej kontuzji prawej nogi jakiej nabawił się w 1989 roku podczas półfinału mistrzostw świata na długim torze w Herxheim. Zważywszy na długi rozbrat z żużlem (niewielu dawało mu szansę na powrót do sportu) szwedzki finał mógł zapisać na konto udanych zawodów. Mając w dorobku dziewięć punktów został sklasyfikowany na siódmej pozycji. Rok później wystąpił w finale rozegranym Stadionie Olimpijskim we Wrocławiu. Tor Sparty nie sprzyjał Samowi i ten zajął ósmą lokatę. Najpiękniejszym dniem w bogatej w sukcesy karierze Ermolenki był jednak dzień 29 sierpnia 1993 roku. Tego dnia w niemieckim Pocking Amerykanin stanął na najwyższym stopniu podium Indywidualnych Mistrzostw ¦wiata! W pokonanym polu pozostawił m.in. wielkiego Hansa Nielsena czy Chrisa Louisa. Najsłabszy start Sama w mistrzostwach świata miał miejsce rok później w Vojens. Ostatni jednodniowy finał zakończył na trzynastym miejscu ze skromnym jak na niego sześciopunktowym dorobkiem. Kolejne starty Ermolenki miały miejsce już w cyklu Grand-Prix. W pierwszej historycznej klasyfikacji Grand-Prix w 1995 roku Sam uplasował się na trzecim miejscu przegrywając tylko z Nielsenem i Tonym Rickardssonem. Najlepiej wypadł w GP Danii w Vojens, a także w turnieju o Wielką Nagrodę Wlk. Brytanii w Londynie (zawody rozgrywane bardzo trudnych warunkach). W obu turniejach zajął drugie miejsce. Co ciekawe były to dwie ostatnie eliminacje Grand-Prix. W 1996 roku pojechał znacznie słabiej i po sześciu rundach uplasował się na dziewiątej pozycji, najlepiej pojechał znowu w Vojens (czwarta lokata).

Sam ma krótszą prawą nogę. Jest to skutkiem wypadku z 1976 roku. Ermolenko jadąc na motocyklu został najechany przez samochód, doznał wielu złamań, w tym właśnie prawej nogi, łokcia i to w kilku miejscach, oraz podstawy czaszki. Dopiero po wielu operacjach zaczął poruszać się o własnych siłach. Jak widać po licznych sukcesach nie przeszkodziło mu to w uprawianiu tak trudnej dyscypliny sportu.

W polskiej lidze przywdziewał plastrony Polonii Bydgoszcz, £TŻ-u £ódź, Włókniarza Częstochowa, Wybrzeża Gdańsk, a ostatnio (2001) TŻ-u Opole.


Finały IM¦ z udziałem Sama Ermolenki:


Bradford – 1985

1. Erik Gundersen (Dania) (1,3,3,3,3) 13+3
2. Hans Nielsen (Dania) (3,3,3,1,3) 13+2
3. Sam Ermolenko (USA) (2,3,3,2,3) 13+1
4. Kai Niemi (Finlandia) (2,3,2,3,0) 10
5. Shawn Moran (USA) (3,1,1,3,2) 10
6. Tommy Knudsen (Dania) (2,2,1,2,3) 10
7. John Cook (USA) (0,2,3,3,1) 9
8. Kelvin Tatum (Wielka Brytania) (3,0,1,2,2) 8
9. Jan O Pedersen (Dania) (3,1,1,1,1) 7
10. Jan Andersson (Szwecja) (1,1,2,1,2) 7
11. Lance King (USA) (0,2,2,1,1) 6
12. Egon Müller (RFN) (2,1,0,2,0) 5
13. Armando Castagna (Włochy) (0,2,2,0,0) 4
14. Zoltan Adorjan (Węgry) (0,0,0,0,2) 2
15. Viktor Kuznetsov (Szwajcaria) (1,0,0,0,1) 2
16. Karl Maier (RFN) (1,0,0,0,0) 1


Chorzów – 1986

1. Hans Nielsen (Dania) (2,3,3,3,3) 14
2. Jan O. Pedersen (Dania) (3,3,2,3,2) 13
3. Kelvin Tatum (Anglia) (2,2,2,3,3) 12
4. Jimmy Nilsen (Szwecja) (3,1,3,2,2) 11
5. Wiktor Kuźniecow (ZSRR) (3,2,2,2,1) 10
5. Tommy Knudsen (Dania) (1,3,3,w/u,3) 10
7. Sam Ermolenko (USA) (1,2,1,3,2) 9
8. Chris Morton (Anglia) (2,1,0,2,3) 8
9. Neil Evitts (Anglia) (2,3,1,1,1) 8
10. Erik Gundersen (Dania) (3,0,3,1,0) 7
11. Ryszard Dołomisiewicz (Polska) (1,2,0,2,1) 6
12. Karl Maier (RFN) (0,0,1,0,2) 3
13. Marvyn Cox (Anglia) (0,1,2,0,0) 3
14. Antonin Kasper (Czechosłowacja) (0,0,1,0,1) 2
15. Armando Castagna (Włochy) (1,1,0,ns,ns) 2
16. Mitch Shirra (Nowa Zelandia) (0,0,0,1,0) 1
17. Petr Vandirek (Czechosłowacja) (1,0) 1
18. Jan Andersson (Szwecja) - NS


Amsterdam – 1987 (Turniej dwudniowy – podajemy klas. końcową)

1. Hans Nielsen (Dania)
2. Erik Gundersen (Dania)
3. Sam Ermolenko (USA)
4. Jimmy Nilsen (Szwecja)
5. Per Jonsson (Szwecja)
6. Jeremy Doncaster (Anglia)
7. Jan O. Pedersen (Dania)
8. John Cook (USA)
9.Gerd Riss (RFN)
10. Mitch Shirra (Nowa Zelandia)
11. Simon Cross (Anglia)
12. Anotnin Kasper (Czechosłowacja)
13. Chris Morton (Anglia)
14. Roman Jankowski (Polska)
15. Roman Matousek (Czechosłowacja)
16. Henny Krocze (Holandia)
R1. Peter Ravn (Dania)
R2. Wiktor Trofimov (ZSRR)


Vojens – 1988

1. Erik Gundersen (Dania) (3,3,3,3,2) 14+3
2. Hans Nielsen (Dania) (3,2,3,3,3) 14+2
3. Jan O. Pedersen (Dania) (2,2,3,3,3) 13
4. Sam Ermolenko (USA) (3,3,2,1,3) 12
5. Simon Wigg (Anglia) (2,0,3,2,2) 9
5. Per Jonsson (Szwecja) (w,3,1,2,3) 9
7. Kelvin Tatum (Anglia) (2,2,1,2,1) 8
8. Roman Matousek (Czechosłowacja) (1,1,2,3,1) 8
9. Conny Ivarsson (Szwecja) (1,3,1,0,2) 7
10. Chris Morton (Anglia) (3,0,0,1,2) 6
11. Antal Kocso (Węgry) (1,2,2,0,1) 6
12. Sandor Tihanyi (Węgry) (1,0,0,1,1) 3
13. Zenon Kasprzak (Polska) (0,0,2,1,0) 3
14. John Jorgensen (Dania) (0,1,d,2,ns) 3
15. John Davis (Anglia) (2,1,w/u,d,0) 3
16. Roman Jankowski (Polska) (0,1,1,0,ns) 2
17. Andrzej Huszcza (Polska) - NS
17. Simon Cross Anglia - NS


Goeteborg - 1991

1. Jan O Pedersen (Dania) (3,3,3,3,3) 15
2. Tony Rickardsson (Szwecja) (2,3,3,2,2) 12
3. Hans Nielsen (Dania) (2,3,1,3,2) 11+3
4. Tommy Knudsen (Dania) (3,1,1,3,3) 11+2
5. Jimmy Nilsen (Szwecja) (0,2,2,3,3) 10
6. Paul Torp (Wielka Brytania) (3,2,2,2,1) 10
7. Sam Ermolenko (USA) (2,3,2,0,2) 9
8. Kelvin Tatum (Wielka Brytania) (1,2,3,2,0) 8
9. Per Jonsson (Szwecja) (1,2,0,1,3) 7
10. Ronnie Correy (USA) (3,0,0,1,2) 6
11. Armando Castagna (Włochy) (1,1,3,1,0) 6
12. Billy Hamill (USA) (2,T,2,1,1) 6
13. Mitch Shirra (Nowa Zelandia) (0,0,1,2,1) 4
14. Roman Matousek (Czechosłowacja) (0,1,1,0,0) 2
15. Jeremy Doncaster (Wielka Brytania) (1,1,0,0,0) 2
16. Gerd Riss (Niemcy) (0,0,0,0,1) 1
17. Mikael Blixt (Szwecja) (0) 0


Wrocław – 1992

1. Gary Havelock (Anglia) (3,2,3,3,3) 14
2. Per Jonsson (Szwecja) (0,3,2,3,3) 11
3. Gert Handberg (Dania) (3,2,3,2,0) 10
4. Henrik Gustafsson (Szwecja) (1,0,2,3,3) 9
5. Tommy Knudsen (Dania) (3,3,0,1,2) 9
6. John Jorgensen (Dania) (2,1,0,3,2) 8
7. Jimmy Nilsen (Szwecja) (3,w,3,0,1) 7
8. Sam Ermolenko (USA) (1,3,1,w,2) 7
9. Kelvin Tatum (Anglia) (0,0,3,1,2) 6
10. Mitch Shirra (Nowa Zelandia) (2,1,1,2,0) 6
11. Rick Miller (USA) (0,2,2,2,w) 6
12. Sławomir Drabik (Polska) (d,3,2,1,w) 6
13. Ronnie Correy (USA) (2,2,0,1,1) 6
14. Zdenek Tesar (Czechosłowacja) (1,1,1,2,0) 5
15. Tony Rickardsson (Szwecja) (2,1,1,0,1) 5
16. Brian Karger (Dania) (1,0,0,0,3) 4
17. Antal Kocso (Węgry) - NS
18. Martin Dugard (Anglia) - NS


Pocking - 1993

1. Sam Ermolenko (USA) (3,3,3,3,0) 12
2. Hans Nielsen (Dania) (3,3,2,0,3) 11+3
3. Chris Louis (Wielka Brytania) (3,2,1,2,3) 11+2
4. Henrik Gustafsson (Szwecja) (3,1,0,3,3) 10
5. Andy Smith (Wielka Brytania) (0,2,3,2,3) 10
6. Gary Havelock (Wielka Brytania) (2,2,3,1,2) 10
7. Tomasz Gollob (Polska) (1,3,2,2,0) 8
8. Peter Karlsson (Szwecja) (2,0,3,2,1) 8
9. Per Jonsson (Szwecja) (0,3,2,1,1) 7
10. Billy Hamill (USA) (2,1,1,1,2) 7
11. Gerd Riss (Niemcy) (0,0,1,3,2) 6
12. Armando Castagna (Włochy) (1,0,1,3,0) 5
13. Joe Screen (Wielka Brytania) (1,1,2,0,1) 5
14. Tony Rickardsson (Szwecja) (1,2,0,0,1) 4
15. Leigh Adams (Australia) (0,1,0,1,2) 4
16. Greg Hancock (USA) (2,0,0,0,0) 2


Vojens - 1994

1. Tony Rickardsson (Szwecja) (2,2,2,3,3) 12+3
2. Hans Nielsen (Dania) (3,3,3,0,3) 12+2
3. Craig Boyce (Australia) (2,2,3,3,2) 12+1
4. Greg Hancock (USA) (1,3,3,3,1) 11
5. Tommy Knudsen (Dania) (3,3,1,0,3) 10
6. Marvyn Cox (Wielka Brytania) (3,0,3,2,1) 9
7. Henrik Gustafsson (Szwecja) (2,3,2,1,1) 9
8. Mark Loram (Wielka Brytania) (1,2,2,2,2) 9
9. Josh Larsen (USA) (2,1,0,1,3) 7
10. Jan Staechmann (Dania) (1,2,2,2,0) 7
11. Jason Crump (Australia) (3,0,0,1,2) 6
12. Chris Louis (Wielka Brytania) (1,1,1,3,0) 6
13. Sam Ermolenko (USA) (0,1,1,2,2) 6
14. Stefan Dannö (Szwecja) (0,1,1,0,0) 2
15. Piotr ¦wist (Polska) (0,0,0,0,1) 1
16. Billy Hamill (USA) (1) 1
17. Tomasz Gollob (Polska) (0,0) 0
18. Roman Jankowski (Polska) (0,0) 0


Grand Prix:

1995

1. Hans Nielsen (Dania) – 103
2. Tony Rickardsson (Szwecja) – 88
3. Sam Ermolenko (USA) – 83
4. Greg Hancock (USA) – 82
5. Billy Hamill (USA) – 80
6. Mark Loram (WIelka Brytania) – 77
7. Chris Louis (Wielka Brytania) – 77
8. Henrik Gustafsson (Szwecja) – 73
9. Tomasz Gollob (Polska) – 73
10. Tommy Knudsen (Dania) – 67
11. Craig Boyce (Australia) – 60
12. Marvyn Cox (Wielka Brytania) – 54
13. Gary Havelock (Wielka Brytania) – 45
14. Andy Smith (Wielka Brytania) – 38
15. Jan Staechmann (Dania) – 23
16. Mikael Karlsson (Szwecja) – 17
17. Peter Karlsson (Szwecja) – 16
18. Josh Larsen (USA) – 7


1996

1. Billy Hamill (USA) – 113
2. Hans Nielsen (Dania) – 111
3. Greg Hancock (USA) – 88
4. Tony Rickardsson (Szwecja) – 86
5. Henrik Gustafsson (Szwecja) – 80
6. Peter Karlsson (Szwecja) – 62
7. Mark Loram (WIelka Brytania) – 58
8. Chris Louis (Wielka Brytania) – 54
9. Sam Ermolenko (USA) – 52
10 .Jason Crump (Australia) – 45
11. Tommy Knudsen (Dania) – 44
12. Tomasz Gollob (Polska) – 43
13. Joe Screen (Wielka Brytania) – 38
14. Craig Boyce (Australia) – 30
15. Leigh Adams (Australia) – 28
16. Gary Havelock (Wielka Brytania) – 27
17. Andy Smith (Wielka Brytania) – 19
18. Marvyn Cox (Wielka Brytania) – 15


Za tydzień bohaterem naszego cyklu będzie inny znakomity amerykanin Billy Hamill.