Dziś kolej na przedstawienie sylwetki kolejnego z Indywidualnych Mistrzów Polski. Jest nim zawodnik Unii Leszno, najlepszy polski żużlowiec w pionierskim okresie tego sportu w Polsce, jedyny, który skutecznie rywalizował z zagranicznymi zawodnikami. Mowa o Alfredzie SmoczykuSmoczyk pokazał się we wrześniu 1946 roku gdzie w pierwszych powojennych zawodach wygrywał z wieloma bardziej utytułowanymi zawodnikami. Miał wtedy dopiero siedemnaście lat. W tym samym roku wziął udział w zawodach w Krotoszynie gdzie był drugi, oraz w Rawiczu gdzie triumfował. Rok później wspólnie z klubowym kolegą Bolesławem Dobrowolskim dobrze spisał się w pierwszych powojennych Indywidualnych Mistrzostwach Polski, które były rozgrywane jeszcze z podziałem na cztery klasy. Mający wtedy osiemnaście lat Smoczyk został wicemistrzem kraju w klasie do 250 ccm. Lepszy okazał się jedynie Zygmunt ¦migiel. W tym samym roku odniósł zwycięstwo w prestiżowym turnieju o „Błękitną Wstęgę Astry” w Krotoszynie.

Rok 1948 to inauguracja rozgrywek ligowych w naszym kraju. Drużyna Smoczyka w końcowej klasyfikacji uległa jedynie PKM Warszawa. Z 82 punktów biegowych zgromadzonych przez Unię 29 zdobył Alfred Smoczyk co dało mu piątą pozycję pod względem zdobytych punktów. Wyprzedzili go jedynie Jan Wąsikowski (PKM Warszawa), Józef Olejniczak (Unia Leszno), Jan Nadrowski (Olimpia Grudziądz) i Jerzy Dąbrowski (PKM). W roku 1948 Smoczyk wygrywał wiele imprez. Zwyciężył m.in. w „Błękitnej Wstędze Odry” czy turnieju z okazji dziesięciolecia istnienia Unii Leszno, a w „Błękitnej Wstędze Wrocławia” sklasyfikowany został na drugiej pozycji. Wielki rozgłos Smoczkowi dał start na stadionie warszawskiej Skry, gdzie 26 września odbył się pierwszy powojenny międzypaństwowy mecz żużlowy z udziałem reprezentacji Polski.

Rywalem Polaków była reprezentacja Czechosłowacji, w barwach których startowali m.in. Frantisek Seberka oraz Rudolf Havelka. Polacy wystąpili w składzie: Ludwik Draga, Jerzy Jankowski, Tadeusz Kołeczek, Jan Krakowiak, Jan Siekalski, Jan Wąsikowski, Edward Wrocławski i Alfred Smoczyk. Ten skład zapewnił zwycięstwo Polakom 75:73. Smoczyk w tym spotkaniu zdobył 20 punktów. Prócz tego występu Smoczyk miał przyjemność jeszcze cztery razy startować w barwach polskiego zespołu w meczach międzypaństwowych za każdym razem będąc najlepszym zawodnikiem naszego zespołu. Po udanych występach w barwach polskiej reprezentacji Smoczyk miał okazję startować w Holandii gdzie robił furorę. Otrzymywał liczne nagrody, bił rekordy torów. Nic dziwnego, że szefowie tamtejszych klubów chcieli by „Fred” pozostał w Holandii na stałe. Smoczyk jednak odmówił i wrócił do Polski. Największym sukcesem, w krótkiej karierze Smoczyka jest złoty medal w Indywidualnych Mistrzostwach Polski w 1949. Smoczyk zwyciężył wtedy z kompletem 16 punktów wyprzedzając o punkt Eugeniusza Zenderowskiego z warszawskiej Skry.

W 1950 roku rozpoczął starty w CWKS Warszawa. Powołany do wojska przenosi się z Leszna do Warszawy. 17 września zwyciężył w zawodach o „Srebrny £ańcuch” w Ostrowie. Nikt wtedy nie mógł przewidzieć iż 9 dni później dojdzie do wypadku, w którym Smoczyk straci życie. Oto fragment książki Andrzeja Martynkina „Czarny Sport”: „Wieczór 26 września 1950 r. Szosą Gostyń – Leszno, pustą o tej porze, mknie czerwona Jawa. Pęd łzawi oczy kierowcy, rozwiewa włosy, targa ubraniem. Dwie sylwetki niżej pochylają się do przodu. Prędzej! 100, 100 km/godz.! Przyjemnie tak pędzić z wiatrem w zawody. Alfred lubi szybkość, upaja się nią, zna swoje umiejętności, panuje nad swoją maszyną… Na piersi, twarzy, coraz silniejszy opór powietrza (...). Las Kąkolewski. Jeszcze 13 kilometrów i Leszno. Za 7 minut będą w domu… - Alfred! Wolniej! Po co tak pędzić – słowa kolegi ulatują z wiatrem. Usłyszał?... Zachodzące słońce kładzie nienaturalnie długie cienie na asfalcie. Zaraz długi łuk w prawo. Zna go doskonale, jak każdy metr okolicznych szos. Potem przejazd przez tory i już prawie będą w domu… Pochyla maszynę w prawo. Jakaś nienaturalnie ciężka, oporna. Mocniej, szybciej! Połowa zakrętu. Siła odśrodkowa znosi na zewnątrz. Błyskawicznie zbliża się pobocze… Inny grunt, inna przyczepność… Jeszcze walczy, stara się opanować motocykl. Na moment wyrównuje. Drzewo ! Ominąć ! Kontra kierownicą. Zdąży ? Trzask gniecionego żelaza, głuche uderzenie ciała o pień” – tak właśnie zginął Alfred Smoczyk, pierwsza nadzieja polskiego speedwaya. W 1950 roku pośmiertnie przyznano mu tytuł Mistrza Polski. Od 1951 roku na torze w Lesznie rozgrywany jest memoriał Alfreda Smoczyka.

W następnym odcinku cyklu przedstawimy Państwu sylwetkę Józefa Olejniczaka.