Zenon Plech uważa, że Tomasz Gollob i Jarosław Hampel powinni współpracować ze sobą w cyklu Grand Prix, pomimo, że to w końcu jest jednak walka o tytuł Indywidualnego Mistrza Świata. Plech przyznaje także, iż żużel mocno się zmienił, a teraz rządzi nim pieniądz.

Czy Jarosław Hampel powinien przeprosić Tomasza Golloba za incydent w finale Grand Prix Europy w Lesznie? Zawodnik Unii gestykulując rękami podburzył kibiców. Ktoś nawet rzucił w Golloba butelką.
- Awanturę widziałem na własne oczy. Było ostro, ale wydaje mi się, że Hampel nie ma za co przepraszać. Jarek pomachał rękami, ludziom w nim zakochanych zagotowało się w głowach, ale takie rzeczy się zdarzają. Hampel bardzo chciał wygrać u siebie, a że się nie udało, jakoś musiał odreagować.

Jednak to nienormalne, że Gollob opuszczał stadion w Polsce w policyjnej eskorcie.
- Mamy dwóch Polaków w Grand Prix i powinniśmy się z tego cieszyć. To chore, że jeden z nich potrzebuje ochrony przed własnymi kibicami.

Dlaczego Tomasz wzbudza takie skrajne emocje?
- Akurat na to pytanie odpowiedź jest prosta. Ma worek medali i pieniądze, a takich ludzie nie kochają. Poza tym część sympatyków speedwaya już koronowała nowego króla. Zauważyli, że Jarek coś osiąga, więc mają ochotę tego starego mistrza kopnąć w tyłek. Pamiętam, że sam kiedyś byłem faworyzowany przez kibiców i media. Bo ja też byłem kiedyś tym młodym i zdolnym. Czasami odnosiłem wrażenie, że ludzie chcą mnie zagłaskać na śmierć. To mi imponowało, a na torze czułem się luźniej.

Co jakiś czas pojawia się temat zatrudnienia Plecha w teamie Golloba. Dlaczego?
- Może, dlatego że kiedyś podczas Grand Prix we Wrocławiu zrobiłem Tomkowi perfekcyjny tor. Zamknęliśmy się na jakiś czas w jego busie i podyskutowaliśmy sobie o tym, czego on oczekuje. I zrobiłem nawierzchnię dokładanie taką, jak chciał. Lecz tego numeru nie udało się później powtórzyć, bo rywale zwietrzyli, że coś nie gra. Poza wszystkim, całkiem szczerze spytam, a co ja miałbym w teamie Golloba robić? Mistrzowi świata miałbym mówić, jak ma jeździć? Przecież on wie, jak to się robi.
 
Podoba się panu wojna polsko - polska?
- Nie. Uważam, że nasi zawodnicy mogliby się umówić przed biegami na jazdę parą. To trudne, ale da się zrobić. W końcu w Grand Prix losy medali nie rozstrzygają się w jednym turnieju. W Lesznie można było finał rozegrać tak, byśmy usłyszeli Mazurka Dąbrowskiego. Pamiętam turnieje, kiedy nasi sobie pomagali. Inna sprawa, że ja jeździłem w czasach romantycznych, a teraz sport jest inny, bo weszły wielkie pieniądze.

Bruce Penhall twierdzi, że już 30 lat temu można było nieźle zarobić i pochwalił się, że w mistrzowskim sezonie zgarnął milion dolarów.
- Od Penhalla zaczęło się całe nieszczęście w lidze angielskiej. Przed jego erą było tak, że każdy dostawał niecałe cztery funty za punkt. Tylko Mauger, Briggs i Olsen mieli większe stawki, ale inni się na to nie burzyli. Naprawdę wielkie pieniądze zaczął jednak zarabiać Bruce. Miał gwarancje, brał wysoki ryczałt za każde spotkanie i nakręcił spiralę. W końcu promotorzy musieli brać kredyty na wypłaty.

Marek Cieślak twierdzi, że kiedyś zawody żużlowe to było przedszkole i dopiero teraz ten sport jest profesjonalny.
- Nie zgodzę się. Według mnie główna różnica polega na tym, że dawniej nie czuliśmy tak ogromnej presji. Gdy ktoś przegrywał finał, mówił: „następnym razem" i szedł pod prysznic. Wielka kasa zmieniła ten sport, nie zawsze na dobre. Za to kiedyś było więcej dobrych zawodników, sparingi Polaków ze Szwedami wywoływały emocję aż kipiało, bo oni mieli pięciu świetnych żużlowców. W każdym klubie angielskim były dwie gwiazdy. Teraz liga na Wyspach jest słabiutka, a Polska musi rywalizować z Resztą Świata, bo poszczególne kraje nie mają zbyt wielu armat.

Podoba się panu Greg Hancock?
- Zawsze perfekcyjnie przygotowuje się do zawodów i nie popełnia błędów na torze. Gdyby jednak w cyklu jeździło piętnastu Hancocków, Grand Prix byłoby nudne jak flaki z olejem. Ludzie lubią, gdy coś dzieje się.

Woli pan, żeby złoto zdobył Gollob czy Hampel?
- Każdy z nich, byle nie Greg. Hancock ma już dwa złote medale, jak Penhall. I wystarczy. Swoją drogą, fajnie, że za chwilę Jarek przegoni mnie w klasyfikacji medalowej. Tyle lat na to czekam. W końcu, jeśli ktoś zmienia pewną hierarchię, to znaczy, że żużel idzie do przodu.

Zdaniem Plecha, żużel bardzo się zmienił i teraz rządzi nim pieniądz

Rozmawiał: Dariusz Ostafiński (Przegląd Sportowy)