Robert Wardzała, syn Mariana Wardzały, a także były zawodnik tarnowskiej Unii w mediach społecznościowych zamieścił karykaturę swojego ojca z dopiskiem: "20 lat rozrabiał na torze, a potem zdobył z Unią dwa tytuły mistrza, raz wicemistrzostwo i wychował Janusza Kołodzieja." Robert Wardzała opowiada o tym, jak jego ojciec połączył ze sobą dwa ognie w postaci Tomasza Golloba i Tony'ego Rickardssona.

Marian Wardzała jest najbardziej utytułowanym trenerem Unii Tarnów. Zdobył z nią dwa tytuły DMP. Miał także w swoim składzie dwóch znakomitych żużlowców: Tomasza Golloba oraz Tony'ego Rickardssona. Jak wiadomo, mając silny skład, zdobycie złota wcale nie jest takie proste. - Miał dwa ognie i pogodził je. Jak Rickardsson i Gollob pierwszy raz przyjechali do klubu, to taka rywalizacja była między nimi, że team Szweda chował swoje motocykle i zamykał na kłódkę, kiedy Tomek wjeżdżał na stadion. Tata Marian sprawił jednak, że wielcy mistrzowie współpracowali na torze. Z dwóch ogni często wychodzi trzeci, jeszcze większy, a tu była praca dla dobra Unii. - mówi syn Mariana Wardzały, Robert Wardzała.

- Ojciec miał taką umiejętność, że potrafił znaleźć odpowiednie rozwiązania dla całej drużyny. Zarówno, gdy chodzi o tor, jak i układ par. Dla mnie był trochę srogi, często nie przebierał w słowach, myślę, że czasem dla przykładu, ale to był człowiek, który potrafił się dogadać z zawodnikami - wspomina Robert Wardzała, który w swojej karierze miał dobre momenty, lecz nigdy nie został mistrzem.

Robert Wardzała jak na środowisko żużowe dość późno rozpoczął swoją przygodę z żużlem. - Licencję zdałem dopiero w wieku 17 lat, po trzech miesiącach jazdy. Tata powiedział, że jak pierwszy egzamin mi nie wyjdzie, to idę na studia i mogę zapomnieć na żużlu. Za późno to wszystko się u mnie zaczęło, ale też ojciec nie chciał, żebym jeździł i z tego się to wzięło. Teraz dziadek Marian zajmuje się szkoleniem mojego syna - mówi Wardzała.

Syn legendarnego trenera podkreśla, że jego ojciec był z Unią na dobre i na złe. - Kiedyś, przed Gollobami, było w Unii bardzo biednie. Nawet nie mieliśmy na czym jeździć, bo nie było pieniędzy. Wyciągaliśmy stare silniki, żeby móc zaliczyć zawody. Nie zostawił jednak wtedy klubu, pomógł przejść przez ten najcięższy okres - kończy syn szkoleniowca.