Stanisław Kępowicz przebywał w Stanach Zjednoczonych, a teraz ponownie mieszka w Tarnowie. Były zawodnik i trener tarnowskich Jaskółek udzielił wywiadu dla Tygodnika Żużlowego, w którym opowiada o dawnych i obecnych czasach w żużlu.

Był Pan trenerem kilku drużyny, a co teraz Pan porabia?
- Przez dwanaście lat przebywałem w Stanach Zjednoczonych, a teraz wróciłem do Polski i wspólnie z żoną opiekuję się teściem.

Nadal interesuje się Pan tym, co dziej się w świecie żużlowym?
- Nie da się od tego uciec, bo cały czas obserwuję, co się dzieje w żużlu, a szczególnie w polskiej lidze. Spotykam się również z byłymi zawodnikami i wspominamy sobie różne historie.

Myśli Pan o powrocie do żużla, jako trener?
- Zawsze o tym myślę, bo jeśli od dziecka jest się przy tym sporcie, a później jeździ jako zawodnik i trenuje młodych zawodników, to jest jakaś chęć powrotu. Jeśli byłaby propozycja prowadzenia drużyny, to musiałbym to wszystko przemyśleć i nie popełniać takich błędów, jakie były w dawnych latach. W 2004 roku miałem propozycje objęcia drużyny z Rzeszowa, ale wtedy byłem w Stanach Zjednoczonych z rodziną i tam też był klub żużlowy.

W Stanach Zjednoczonych?
- Tak. Klub nazywał się Chicago Speedway Klub i jeździł tam Wiesław Ośkiewicz, Artur Taraszka i paru Amerykanów. Ośkiewicz wywalczył nawet awans do mistrzostw USA i pojechaliśmy wspólnie na turniej do Californii w Costa Mesa i tam wtedy rywalizowali Hancock i Hamill, których wtedy poznałem.

Patrząc na wyniki Unii Tarnów z tego sezonu nie przypomina to Panu sezonu 1996?
- Trudno teraz wypowiadać się na ten temat, bo obecny sezon jeszcze się nie skończył.

Właśnie w 1996 roku, zapisał się Pan w historii polskiego żużla, bo w jednym sezonie prowadził Pan dwa kluby.
- No można powiedzieć, że były trzy podejścia do prowadzenia drużyn. Najpierw zacząłem pracę w Stali Rzeszów, później zostałem urlopowany i trenerem został Grzegorz Kuźniar, którego po paru meczach odsunięto i ponownie poproszono mnie abym wrócił do Rzeszowa i tak się stało. Wygraliśmy wtedy mecz z Wrocławiem i  później pojawiła się propozycja z Tarnowa i po rozmowie z prezesem Mirochą zdecydował się pracować w Unii.

Był pamiętny mecz ze Stalą Rzeszów, który Jaskółki przegrały na własnym torze i to był już taki gwóźdź do trumny.
- Liczyłem, że w tym meczu pojedzie Mirek Cierniak, ale jednak zdecydował, że nie wystąpi, a ja nie zmuszę zawodnika do jazdy na siłę. Szkoda, bo w tym samym dniu przed meczem trenował wspólnie z Robertem Kużdżałem i miał bardzo dobre czasy. Po treningu pojechał do domu i później przekazał, że źle się czuje i nie będzie jeździł w tym meczu, który był dla nas bardzo ważny. Prosiłem go żeby tylko przyjechał i wyszedł na prezentacje, bo to mobilizująco podziała na resztę drużyny, ale niestety nie pojawił się.

Później była jeszcze szansa utrzymania się w ostatnim meczu w Pile, ale tam również przegrała Unia i spadła do niższej ligi.
- Nie mogliśmy wtedy skorzystać z Tony Rickardssona, bo miał zobowiązania, ponieważ był jeźdźcem fabrycznym Jawy i musiał pojechać do Pardubic. Pojechał wtedy Ronnie Correy i miał najlepszy występ w drużynie, ale nie wszyscy wtedy odpowiednio zapunktowali i musieliśmy opuścić szeregi najlepszych.

Mówił Pan, że obserwuje rozgrywki ligowe w Polsce. Jak ocenia Pan teraz pracę trenerów?
- Nie jestem od tego żeby oceniać innych, bo każdy ma swoją wizję prowadzenia zespołu. Wiem, że jak ja pracowałem to nie wszystko wychodziło tak jak sobie to zaplanowałem i współczuje im, bo wiem, jaki to jest ból, kiedy człowiek chce coś osiągnąć, a wszystko idzie w drugą stronę. Dawniej nie było internetu i kibic musiał czekać na relację w gazecie lub odsłuchiwać wyniki w radio, a teraz możemy zobaczyć w telewizji pracę trenera w parkingu, a nawet  na jakiej zębatce jedzie zawodnik. To były inne czasy.